Jonathan nam het woord.
"Project Mirror begon achtentwintig jaar geleden."
"Wat was dat?"
"Een beschermingsprogramma."
"Voor wie?"
"Voor kinderen."
Hij wees naar Victoria.
"Toen Victoria ontdekte dat Marcus betrokken was bij fraude, omkoping en meerdere verdwijningen..."
"...wist ze dat ook haar familie gevaar liep."
"Maar Victoria had geen kinderen."
"Niet officieel."
Jonathan zweeg even.
Daarna zei hij langzaam:
"Ze had een jongere zus."
Mijn hart bonsde.
"En?"
"Die zus kreeg een dochter."
Ik keek hem sprakeloos aan.
Hij knikte.
"Jij."
De kamer leek plotseling kleiner te worden.
"Nee..."
"Dat is onmogelijk."
"Victoria..."
"...is mijn tante?"
Jonathan knikte.
"Ja."
Ik kon nauwelijks nog ademhalen.
Dat verklaarde alles.
De gelijkenis.
De foto's.
Waarom Marcus mij al jaren volgde.
Waarom hij mij uitkoos.
Waarom hij nooit van me hield.
Ik was nooit zijn grote liefde geweest.
Ik was altijd...
de dichtstbijzijnde weg naar Victoria.
