Een uur later zat ik in de wachtruimte van Grand Central.
Mensen liepen gehaast langs mij heen.
Forenzen.
Toeristen.
Straatmuzikanten.
Voor iedereen was dit een gewone dinsdag.
Voor mij voelde het alsof mijn hele leven in één dag was ingestort.
Ik haalde de zwarte kaart opnieuw tevoorschijn.
Matzwart.
Geen cijfers.
Geen banklogo.
Alleen een klein zilverkleurig symbool.
Een cirkel.
Met daarin drie verticale strepen.
Ik had dat teken eerder gezien.
Maar waar?
Plotseling herinnerde ik het me.
Vijf jaar geleden.
Marcus had een besloten diner georganiseerd.
Alle gasten droegen gouden reversspelden.
Op iedere speld stond precies hetzelfde symbool.
Toen ik vroeg wat het betekende, glimlachte Marcus.
"Een investeringsclub."
Meer zei hij niet.
Later die avond had ik hem horen schreeuwen tegen iemand in zijn kantoor.
De volgende ochtend was die man verdwenen.
Marcus zei dat hij naar Europa was verhuisd.
Ik had hem nooit geloofd.
