Nora legde zacht haar hand op de mijne.
"Claire..."
"Er is iets wat ik je al jaren had moeten vertellen."
Ik keek haar verbijsterd aan.
"Jij kende mijn ouders."
Ze knikte.
"Ik werkte vroeger niet alleen bij het National Archives."
"Ik werkte ook voor de kinderbescherming."
Mijn hart sloeg een slag over.
"Waarom vertel je me dit nu pas?"
"Omdat ik dacht dat iedereen die erbij betrokken was dood was."
Ze haalde diep adem.
"Jij was vier jaar oud toen je onder een nieuwe identiteit werd geplaatst."
Mijn hele lichaam verstijfde.
"Nee..."
"Dat kan niet."
"Mijn ouders..."
"...waren niet je biologische ouders."
Het voelde alsof de grond onder me verdween.
"Wie dan wel?"
Nora pakte een oude foto.
Op de achterkant stond:
Claire Bennett – leeftijd 4
Het meisje op de foto...
was ik.
Geen twijfel mogelijk.
Zelfde ogen.
Zelfde glimlach.
Zelfde litteken op mijn knie.
Alleen...
Ik kende de foto niet.
Ik had hem nooit eerder gezien.
