Deel 5: Het Spel met de Notaris
Alyssa sprong van de veranda af Alsof het hout in brand stond. Haar dure hakken boorden zich in het zachte gras, en haar ademhaling was gejaagd.
"Er... er stort iets in!" gilde ze terwijl ze naar haar auto vluchtte. "Dat huis is levensgevaarlijk! Pap heeft me hier niets over verteld!"
"Omdat pap alleen naar het geld keek, Alyssa," zei ik kalm terwijl ik mijn sleutels in mijn zak stak. "Hij wilde jouw droom kopen, ongeacht wie hij daarvoor moest oplichten of in gevaar moest brengen."
Ze staarde me met opengesperde ogen aan. "Je wist dit! Je wé́t dat er iets mis is met dit huis!"
"Ik ben een vastgoedtaxateur, herinner je je dat nog?" antwoordde ik met een ijzige glimlach. "Ik ken elke centimeter van de grond hier. Maar maak je geen zorgen, de deal is toch al rond? Het geld staat al op de rekening van de notaris voor jouw villa. Jij hebt hier niets meer mee te maken... denk je niet?"
Ze keek me wantrouwig aan, stapte in haar auto en reed met gierende banden weg. Ze zou ongetwijfeld direct naar onze vader rennen om haar beklag te doen. Precies wat ik wilde. Laat ze maar paniekerig worden. Angst doet mensen fouten maken.
Het was tijd voor stap twee van mijn plan.
Een uur later zat ik in het strakke, modern ingerichte kantoor van mr. Meijer, de notaris die verantwoordelijk was voor de overdracht van de nieuwe villa van Alyssa. Julian zat naast mij.
Mr. Meijer, een man met een strak gecoiffeerd kapsel en een dure bril, bekeek de papieren die Julian voor hem op tafel had gelegd met een steeds rimpelender voorhoofd.
"Dit zijn zeer ernstige beschuldigingen, mevrouw Sabrina," zei Meijer ten slotte. hij legde zijn pen neer. "U beweert dat het geld dat door de heer Raymond op onze derdenrekening is gestort ter waarde van 182.000 dollar, afkomstig is van de illegale verkoop van uw eigendom?"
"Het is geen bewering, mr. Meijer," zei Julian stellig. hij schoof een officieel document naar voren. "Dit is het geologische rapport van het pand, gecombineerd met de originele eigendomsakte die op naam van Sabrina en haar overleden echtgenoot staat. Hier is de medische verklaring waaruit blijkt dat Sabrina ten tijde van het ondertekenen van de volmacht wilsonbekwaam was, en hier is de grafologische analyse die aantoont dat de handtekening op de verkoopakte vervalst is."
Meijer haalde diep adem. "Als dit waar is... dan is de herkomst van het geld besmet. Ik kan het geld op de derdenrekening niet gebruiken om de definitieve betaling voor de villa op 25 februari te voldoen."
"Precies," zei ik. "Maar we vragen u om één ding: breng Raymond en Alyssa nog niet op de hoogte van het bevriezen van de gelden."
Meijer keek me verbaasd aan. "Mevrouw, als notaris heb ik een informatieplicht..."
"U heeft de plicht om geen illegale transacties uit te voeren," onderbrak Julian hem scherp. "Als u hen nu informeert, zullen ze proberen het geld weg te sluizen of een andere mazen in de wet te zoeken. Laat de afspraak voor de sleuteloverdracht op 25 februari gewoon staan. Laat hen in de veronderstelling dat alles vlekkeloos verloopt."
Meijer aarzelde. Hij keek naar de documenten, toen naar mij. "En wat gebeurt er op 25 februari?"
"Dan laten we de val dichtklappen," zei ik ijskoud.
Die avond werd ik gebeld door mijn vader. Zodra ik opnam, schreeuwde hij tegen me door de telefoon.
"Wat heb je tegen Alyssa gezijd?!" raasde hij. "Ze kwam overstuur thuis! Ze zegt dat het huis instort en dat jij haar hebt bedreigd!"
"Ik heb haar niet bedreigd, pap," zei ik verveeld. "Ik heb haar alleen de werkelijkheid laten zien. Het huis dat jij zo snel wilde verkopen, heeft ernstige gebreken. Heb je Marcus Vance al gesproken?"
Het bleef even stil aan de lijn. Raymonds ademhaling was zwaar. "Vance? Wat heeft die ermee te maken?"
"Hij is de koper, pap. En hij is niet blij. Ik zou als ik jou was heel goed opletten waar je je geld aan uitgeeft. Want als een deal te mooi lijkt om waar te zijn..."
"Hou je mond!" snauwde hij. "De deal is gesloten! Het geld staat bij de notaris! Er is niets wat jij of die Vance kunnen doen. Op 25 februari krijgt Alyssa haar sleutels, en jij kunt stikken in je jaloezie!"
Hij hing op. Ik legde mijn telefoon neer en keek naar de kalender op mijn bureau.
Nog tien dagen tot 25 februari.
Ik pakte een doos uit de kast. Het waren de persoonlijke spullen van Wyatt die ik nog niet had uitgepakt. Onderin de doos lag zijn oude notebook. Ik sloeg het open op de pagina over het noodsysteem van de fundering.
Wyatt had een duidelijke waarschuwing geschreven op de laatste pagina: 'Als de hoofdklep van de zuidelijke peilbuis langer dan 14 dagen gesloten blijft, zal de druk de holtes onder het terras doen instorten.'
Ik keek naar de datum. Mijn vader had de stroom en de kleppen exact vier dagen geleden uitgeschakeld.
Op 25 februari zou het precies veertien dagen zijn.
