Deel 10: Het Eindrapport
Drie weken later zat ik in mijn nieuwe kantoor in het centrum van de stad. Het bordje op de deur vermeldde trots: Sabrina Vance & Partners – Vastgoedtaxaties en Geologisch Advies.
Na de vondst van de lithiumader en de documenten van Wyatt was mijn leven in een stroomversnelling geraakt. Marcus Vance, die aanvankelijk mijn tegenstander leek, was nu mijn zakelijk partner. Hij bracht het kapitaal en de juridische spierballen in; ik bracht de geologische expertise en de eigendomsrechten in die Wyatt mij had nagelaten.
Het terrein aan de Oak Street werd nu professioneel gesaneerd en klaargemaakt voor verantwoorde extractie. De waarde van de rechten werd door onafhankelijke experts getaxeerd op ruim 4,5 miljoen dollar.
Mijn familie daarentegen beleefde hun ergste nachtmerrie.
Julian kwam mijn kantoor binnen met een dik dossier onder zijn arm en ging tegenover me zitten. Hij schonk zichzelf een glas water in.
"De rechtbank heeft vanmorgen uitspraak gedaan in de voorlopige voorziening," zei Julian met een tevreden glimlach.
"En?" vroeg ik, terwijl ik mijn pen neerlegde.
"Raymond is formeel aangeklaagd voor valsheid in geschrifte, grootschalige oplichting en verduistering. Omdat hij weigerde mee te werken en geen enkele spijt betoonde, heeft de rechter de borgsom gehandhaafd. Hij blijft vastzitten tot de inhoudelijke zitting."
Ik knikte langzaam. "En Alyssa?"
"Alyssa is haar droomvilla definitief kwijt. De projectontwikkelaar heeft de koopovereenkomst ontbonden en hanteert een forse boete wegens wanprestatie. Omdat het geld op de derdenrekening van de notaris door de rechtbank aan jou is toegewezen als schadevergoeding, hebben je ouders geen cent meer om de boete te betalen. Ze moeten hun eigen huis per direct te koop zetten om de schulden en de advocatenkosten te dekken."
"Een executieverkoop?" vroeg ik.
"Precies. En het ironische is..." Julian lachte zacht. "...ze hebben jou nodig om de taxatie uit te voeren. Het is de enige manier waarop de bank akkoord gaat met een snelle verkoop."
Ik leunde achterover in mijn stoel en keek uit het raam naar de drukke stad. Mijn eigen ouders, die mij een 'weduwe zonder toekomst' hadden genoemd en mijn erfenis hadden gestolen, moesten mij nu smeken om hun huis te taxeren zodat ze niet op straat kwamen te staan.
"Wanneer is de inspectie?" vroeg ik.
"Morgenmiddag om twee uur," antwoordde Julian. "Wil je dat ik een collega stuur? Je hoeft jezelf hier niet aan bloot te stellen, Sabrina."
"Nee," zei ik vastberaden. "Ik ga zelf. Ik wil elk hoekje van dat huis persoonlijk beoordelen."
De volgende dag om twee uur reed ik de oprijlaan van het ouderlijk huis op. Het huis dat ooit zo imposant voor me leek toen ik een kind was, zag er nu vervallen en triest uit. De tuin was verwaarloosd en de gordijnen waren dichtgetrokken.
Toen ik aanbelde, werd de deur langzaam geopend door mijn moeder. Ze was in een paar weken tijd jaren ouder geworden. Haar haar was grijs, haar ogen dof en omringd door donkere wallen.
Ze keek me aan, en voor het eerst in mijn leven zag ik geen arrogantie in haar blik. Alleen maar angst en schaamte.
"Sabrina..." fluisterde ze met een schorre stem.
"Mevrouw," zei ik professioneel, terwijl ik mijn klembord en afstandsmeter tevoorschijn haalde. "Ik ben hier voor de officiële taxatie in opdracht van de bank. Mag ik binnenkomen?"
Ze deed gehoorzaam een stap naar achteren. In de woonkamer zat Alyssa op de bank. Ze droeg geen dure merkkleding meer, maar een eenvoudige trainingsbroek. Ze staarde naar de vloer en durfde me niet eens aan te kijken.
Ik liep door de kamer, maakte aantekeningen op mijn formulier en mat de ruimtes op. Niemand sprak een woord. De stilte was snijdend.
Toen ik klaar was en bij de voordeur stond om te vertrekken, kon Alyssa het niet meer houden. Ze sprong op van de bank.
"Sabrina, alsjeblieft!" riep ze met een gebroken stem. "Geef ons een goede taxatiewaarde! Als het huis te laag wordt gewaardeerd, houden we niets over! We worden dakloos!"
Ik draaide me langzaam om en keek haar aan.
"Een taxateur is objectief, Alyssa," zei ik rustig. "Ik beoordeel een huis op de werkelijke staat, niet op emoties of valse beloftes. Dat is wat pap had moeten begrijpen voordat hij mijn leven probeerde te verkopen."
Ik stapte naar buiten, maar voordat ik mijn auto bereikte, kwam er een zwarte auto de straat in gereden. Een auto die ik niet kende.
Er stapte een man uit met een strak dossier in zijn hand. Hij keek op een papiertje en daarna naar het huis van mijn ouders.
"Mevrouw Sabrina?" vroeg de man.
"Ja?"
"Ik ben van het Centraal Bureau voor Handhaving en Milieu. We hebben zojuist een anonieme tip ontvangen over illegale asbeststortingen onder de fundering van dit pand, uitgevoerd door meneer Raymond vijf jaar geleden..."
Mijn adem stokte. Illegale asbeststortingen? Mijn vader had niet alleen Wyatt’s huis gesloopt met zijn waanzin... hij had zijn eigen huis jaren geleden al veranderd in een milieudelict.
