Deel 3: De Eerste Scheuren
Ik staarde naar het scherm van mijn telefoon. De investeerder, een beruchte vastgoedmagnaat genaamd Marcus Vance, stond erom bekend dat hij verwaarloosde panden opkocht, ze snel cosmetisch opfleurde en met enorme winsten doorverkocht. Hij was wreed, meedogenloos en had een leger aan advocaten tot zijn beschikking.
Mijn vader dacht dat hij een 'snelle deal' had gesloten met een simpele contante koper. In werkelijkheid had hij de boel opgetild bij een haai die bloed rook bij het minste of geringste gebrek.
Ik reageerde niet op het bericht. Niet direct. Als beëdigd taxateur wéét ik dat elke uitspraak die ik nu zou doen, tegen mij gebruikt kon worden. Mijn vader had de verkoop immers op mijn naam geforceerd via de valse volmacht. Als ik me er nu direct mee ging bemoeien als eigenaar, zou ik de fraude van mijn vader indirect kunnen legitimeren. Ik moest voorzichtig handelen.
In plaats van naar huis te rijden, stuurde ik mijn auto richting de notaris die de aankoop van Alyssa’s nieuwe villa beheerde. Onderweg belde ik mijn eigen advocaat en goede vriend van Wyatt, Julian Vance—geen familie van Marcus, maar toevallig met dezelfde achternaam, wat de zaak alleen maar interessanter maakte.
"Julian, ze hebben het gedaan," zei ik zodra hij opnam.
"Ze hebben het huis verkocht?" vroeg Julian verbaasd. "Sabrina, hoe heeft Raymond dat in godsnaam voor elkaar gekregen? Je hebt hem nooit permanente machtiging gegeven!"
"Hij heeft de tijdelijke medische volmacht van na het ongeluk van Wyatt gebruikt en mijn handtekening nagemaakt," legde ik uit met een strakke stem. "Het geld—182.000 dollar—is doorgesluisd naar de derdenrekening van de notaris voor de aankoop van Alyssa’s villa. En er is meer. Marcus Vance is de koper."
Het bleef aan de andere kant van de lijn even stil. Ik hoorde het geritsel van papier. "Marcus Vance? Sabrina, die man maakt mensen kapot. Als hij erachter komt dat de fundering een geologisch mijnenveld is..."
"Hij weet het al," onderbrak ik hem. "Hij heeft me zojuist een bericht gestuurd. Er zijn al geluiden gehoord onder de vloer. De drainagepomp is waarschijnlijk stilgezet door de makelaar om stroom te besparen."
"Mijn god," fluisterde Julian. "Als die pomp uitslaat, stijgt het grondwater binnen 48 uur in de kalkstenen holtes. De hele noordvleugel kan wegzakken!"
"Juist," zei ik. "En mijn lieve vader heeft het verkocht 'in de staat waarin het zich bevindt', maar heeft in het contract verklaard dat er géén bekende structurele gebreken waren. Dat is bewuste misleiding en valsheid in geschrifte."
"Wat wil je dat we doen?" vroeg Julian. "We kunnen de bankrekening van de notaris laten blokkeren. Als we aantonen dat de 182.000 dollar afkomstig is van een illegale transactie, kan Alyssa haar villa op 25 februari wel vergeten."
"Nog niet," antwoordde ik met een duistere glimlach. "Laat ze nog even dromen. Laat Alyssa haar meubels bestellen. Laat mijn vader zich de machtige man voelen. We laten het bewijs verzamelen tot het exacte moment van de sleuteloverdracht."
Ik hing op en parkeerde mijn auto een straat verderop van het huis van Wyatt. Ik kon het niet laten. Ik moest het met mijn eigen ogen zien.
Het huis lag er stil bij onder de schemering. Maar toen ik uitstapte en naar de oprijlaan liep, zag ik een zwarte SUV staan. Twee mannen in strakke pakken stonden op het gazon. Een van hen was Marcus Vance zelf. Hij hield een zaklamp vast en scheen op de buitenmuur van de woonkamer.
Toen ik dichterbij kwam, hoorde ik een diep, doof geluid. Een schurend, kreunend geluid dat uit de aarde leek te komen.
Marcus Vance draaide zich abrupt om toen hij mijn voetstappen op het grind hoorde. "Wie bent u?" snauwde hij. "Dit is privé terrein."
"Ik ben Sabrina," zei ik rustig. "De wettelijke eigenaar van dit pand. Of althans... de vrouw wier naam uw verkoper heeft misbruikt."
Vance knipperde met zijn ogen. "Eigenaar? Raymond zei dat zijn dochter hem volmacht had gegeven omdat ze overstuur was door de dood van haar man."
Ik stapte naar voren en wees naar de muur waar hij net op scheen. Recht onder de dakgoot begon zich een lange, diagonaal lopende barst te vormen. De mortel brokkelde live voor onze ogen af.
"Mijn vader heeft u voorgelogen, meneer Vance," zei ik zacht. "En als u luistert naar wat er onder uw voeten gebeurt, weet u dat u niet zomaar een huis heeft gekocht... u heeft een tijdbom gekocht."
Op dat moment klink een luide KNAP, als een zweepslag, vanuit het fundament. Het hele huis leek een centimeter naar links te hellen. Vance deed ontzet een stap achteruit.
