Deel 13: De Confrontatie
"Julian, doe de deur op slot!" schreeuwde ik, terwijl ik de USB-stick snel in mijn binnenzak stak.
Julian rende naar de glazen kantoordeur en draaide de sleutel om, net op het moment dat er een zware voetstap buiten in de gang klonk.
Door het matglas van de deur zag ik een silhouet verschijnen. Het was Raymond. Hij zag er gevaarlijk en wild uit. Zijn gevangeniskleding was vuil, zijn gezicht grauw, en in zijn rechterhand klemde hij een zware stalen buis vast die hij waarschijnlijk uit de bouwput beneden had gegrepen.
"DOE OPEN, SABRINA!" brulde hij, terwijl hij met de stalen buis tegen het glas sloeg. Er ontstond een spiderweb van barsten in het geharde glas. "Jij hebt alles van me afgepakt! Mijn geld, mijn huis, mijn reputatie! Je hebt mijn hele leven vernietigd!"
"Jij hebt je eigen leven vernietigd, pap!" riep ik terug, terwijl ik achter mijn zware eikenhouten bureau ging staan. "We weten alles! We hebben de video van Wyatt gezien! We weten van de chantage, de valse bankrekeningen en wat je hem hebt aangedaan!"
Bij het horen van de naam 'Wyatt' werd Raymond nog woedender. "Die waardeloze ingenieur dacht dat hij slimmer was dan ik! Hij wilde niet luisteren! Hij zat mijn succes in de weg, net zoals jij nu doet!"
BOEM!
Het glas versplinterde met een luid gekletter. Raymond sloeg met zijn hand door het gat, draaide de klink aan de binnenkant om en stapte het kantoor binnen.
Julian stapte dapper voor me, maar Raymond haalde uit met de stalen buis. De buis raakte Julian vol op zijn schouder. Julian slaakte een kreet van pijn en ging tegen de grond.
"Julian!" schreeuwde ik.
Raymond negeerde Julian en stapte langzaam op mij af. Zijn ogen stonden waanzinnig. "Geef me die USB-stick, Sabrina. Geef me het bewijs en de eigendomsrechten van de grond. Het is van MIJ! Ik heb er jaren aan gewerkt!"
"Je bent gek geworden," zei ik zacht, terwijl ik langzaam achteruit week tot mijn rug tegen het raamkozijn van het kantoor stootte. Buiten loeiden in de verte de sirenes van de naderende politieauto's, maar ze waren nog te ver weg.
"Ik was niet gek!" snauwde hij, terwijl hij de stalen buis omhoog tilde. "Ik wilde deze familie rijk maken! Alyssa begreep dat tenminste! Maar jij... jij koos altijd voor die mislukkeling van een Wyatt! Hij wou het geld niet delen. Hij wou de rechten niet verkopen. Dus moest hij verdwijnen!"
De bekentenis kwam eruit als een vergif. Hij gaf het ijskoud toe. hij had Wyatt vermoord voor geld.
"Je hebt zijn auto onklaar gemaakt..." fluisterde ik, terwijl de haat en de pijn als een vuur door mijn aderen raasden.
"Het was eenvoudig," grijnsde Raymond wreed. "Een doorgesneden remleiding op een steile bergweg. Niemand heeft er ooit aan getwijfeld. En als jij mij die drive niet geeft, Sabrina... dan eindig jij precies zoals hij."
Hij zette een stap naar voren en haalde uit met de stalen buis.
Ik dook weg naar links. De buis sloeg met een harde klap in het eikenhouten bureau, waardoor het hout splinterde. Ik greep de zware bronzen stempel die op mijn bureau stond en haalde met al mijn kracht uit naar zijn gezicht.
De stempel raakte hem vol op zijn slaap. Raymond steigerde, vloekte en deed een stap achteruit, terwijl het bloed langs zijn voorhoofd sijpelde.
Juist op dat moment vloog de kantoordeur wijd open. Drie gewapende politiemensen stormden de ruimte binnen met getrokken wapens.
"POLITIE! VALEN LATEN! OP DE GROND! NU!"
Raymond keek van de agenten naar mij, zijn ademhaling wild en dierlijk. Hij besefte dat er geen ontsnappen meer aan was. Met een doffe klap liet hij de stalen buis vallen.
De agenten doken op hem, duwden hem tegen de grond en sloegen de handboeien strak om zijn polsen.
Terwijl hij naar buiten werd gesleept, keek hij me aan. Bloed droop in zijn oog. "Je bent geen dochter van mij..." spuugde hij uit.
Ik pakte de USB-stick uit mijn zak, keek hem strak aan en zei:
"En jij bent nooit een vader geweest."
