Deel 2: De Schaduw van de Vervalst Handtekening
De stilte in de eetkamer was verstikkend. Mijn vader herstelde zich echter snel van zijn korte twijfel. Hij sloeg krachtig met zijn hand op tafel, waardoor de glazen kletterden.
"Reken maar dat we slim waren, Sabrina!" beet hij me toe. "De koper is een grote investeerder uit de stad. Geen gezeur, geen slepende onderhandelingen, gewoon direct contant geld. Je hoeft niet geheimzinnig te doen over een paar scheuren in de muur. Het is onze zaak niet meer. Je zus krijgt haar droomhuis, en jij moet volwassen worden."
Alyssa knikte haastig, al was het nerveuze trekje bij haar mondhoofden niet te missen. "Precies. Je probeert ons gewoon bang te maken omdat je jaloers bent dat ik wél gelukkig word in een modern huis, terwijl jij wilde verpieteren in dat oude krot van Wyatt."
Ik keek mijn zus strak aan. Ze wist niets van de nachten dat Wyatt doordrenkt van het zweet uit de kruipruimte klom, met een hoofdlampje op zijn voorhoofd en modder op zijn gezicht. Ze wisten niet van de hydraulische vijfels, de speciale drainagepompen en de constante monitoring van de kalksteenlaag die zich vijftien meter onder het pand bevond. Wyatt was een geologisch ingenieur. Hij hield van dat huis juist tóch de uitdaging. Maar hij wist ook dat als het systeem langer dan twee weken werd uitgeschakeld of verkeerd werd behandeld, het hele terrein instabiel zou worden.
"Jaloers?" zei ik rustig terwijl ik opstond uit mijn stoel. "Alyssa, ik ben niet jaloers. Ik ben simpelweg gefascineerd door de arrogantie waarmee jullie beslissingen nemen over zaken waar jullie niets van afweten."
Mijn vader stond ook op, zijn borst vooruitgeschoven in een poging me te intimideren. "Het is voorbij, Sabrina. De akte is ondertekend. Ik heb de volmacht gebruikt die ik nog had uit de tijd dat je in het ziekenhuis lag na Wyatt's ongeluk. Het geld is al doorgesluisd naar de Notaris voor de villa van Alyssa. Je kunt niets meer doen."
Ik pakte mijn handtas van de leuning van de stoel. "Een volmacht die vervallen was op het moment dat ik hersteld verklaard werd, pap. En een handtekening die overduidelijk vervalst is. Weet je wat het mooiste is aan mijn werk als erkend taxateur? Ik werk dagelijks samen met vastgoedjuristen, notarissen en de financiële recherche."
Mijn moeder, die tot nu toe stil in een hoek van de kamer had gezeten, slaakte een kleine kreet. "Sabrina, alsjeblieft! Je gaat je eigen vader toch niet aangeven bij de politie? Denk aan je familie! Denk aan Alyssa!"
"Dacht Alyssa aan mij toen ze proostte op de verkoop van de herinneringen aan mijn overleden echtgenoot?" vroeg ik met een ijzige stem. "Dacht vader aan mij toen hij mijn naam onder een illegaal verkoopcontract zette?"
Ik liep naar de gang, maar voordat ik de deur opendeed, draaide ik me nog één keer om. Mijn vader keek me met woedende ogen aan, maar ik zag de angst achter zijn blik.
"De overdracht van de villa staat gepland voor 25 februari, toch?" zei ik met een ijzige glimlach. "Zorg ervoor dat jullie jurist heel goed naar het koopcontract van Wyatt's huis kijkt. Want de investeerder die het gekocht heeft... ik ken hem. En hij staat erom bekend dat hij verkopers die gebreken verzwijgen tot de laatste cent kaalplukt."
Ik sloeg de deur achter me dicht en stapte in mijn auto. Mijn handen trilden op het stuur, niet van verdriet, maar van een ijskoude, vastberaden woede. Wyatt was weg, maar ik zou niet toelaten dat ze zijn nagedachtenis en mijn toekomst vertrapten.
Toen ik de motor startte, lichtte het scherm van mijn telefoon op. Een inkomend bericht van een onbekend nummer. Ik opende het bericht en voelde mijn hart een slag overskieten.
‘Mevrouw Sabrina, we hebben het pand aan de Oak Street betreden op basis van de koopovereenkomst met heer Raymond. Er is een ernstig geluid te horen onder de vloer en de muren beginnen te wijken. De koper eist onmiddellijk uitleg, anders stappen we vanavond nog naar de officier van justitie.’
Ik klemde mijn telefoon stevig vast. De kettingreactie was begonnen. Maar wat de investeerder nog niet wist, was dat er nog iets veel ergers verborgen lag onder die vloer...
