Deel 14: Het Oordeel
Drie maanden later.
Het hoofdgebouw van de arrondissementsrechtbank was tot de laatste stoel gevuld. Journalist van diverse kranten en tv-zenders zaten op de tribune. De zaak-Raymond was landelijk nieuws geworden: vastgoedfraude, geologische diefstal, milieudelicten en de heropening van het onderzoek naar de moord op Wyatt.
Ik zat op de eerste rij van de publieke tribune, naast Julian, wiens schouder volledig hersteld was. Marcus Vance zat aan mijn andere zijde.
Aan de overkant van de zaal zat mijn moeder. Ze zag er gebroken uit, gekleed in eenvoudige zwarte kleding. Alyssa zat naast haar. Ze keek niet meer trots of spottend; ze staarde emotieloos naar haar handen, bewust van het feit dat haar naam voor altijd besmet was in de vastgoedwereld en de maatschappij.
De rechter sloeg met zijn hamer. De zaal werd muisstil.
"In de zaak tegen Raymond," begon de hoofdrechter met een strenge, dragende stem, "heeft het hof kennisgenomen van de overweldigende hoeveelheid digitaal, forensisch en geologisch bewijsmateriaal. Uit de opgeslagen bestanden en het heropende politieonderzoek is onomstotelijk vastgesteld dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan moord met voorbedachten rade op de heer Wyatt."
Er ging een schok door de tribune. Mijn moeder sloeg haar handen voor haar gezicht en begon zacht te huilen.
De rechter vervolgde: "Daarnaast is verdachte schuldig bevonden aan grootschalige valsheid in geschrifte, het illegaal ontvreemden van eigendommen, het bewust in gevaar brengen van de volksgezondheid door illegale asbeststortingen, en poging tot zware mishandeling."
De rechter keek over zijn bril heen naar Raymond, die in de beklaagdenbank zat tussen twee bewakers. Raymond droeg een gevangenispak en staarde strak naar de trefplank voor zich, zonder enige vorm van emotie te tonen.
"Het hof acht de verdachte een gevaar voor de samenleving en een man zonder enig moreel kompas," sprak de rechter. "Derhalve veroordeelt het hof Raymond tot een levenslange gevangenisstraf zonder de mogelijkheid tot vervroegde invrijheidstelling."
Het vonnis viel als een bijlslagen. De hamer klink hard op het hout.
Een luid gefluister steeg op vanaf de tribune. Ik haalde diep en rustig adem. De druk die vier maanden lang op mijn borst had gelegen, verdween eindelijk. Wyatt had gerechtigheid gekregen. Zijn naam was gezuiverd, zijn genialiteit was erkend, en de man die hem had vermoord zou de rest van zijn leven achter de tralies slijten.
Toen de zitting werd gesloten, liep ik langzaam naar buiten. Op de trappen van het gerechtsgebouw stonden tientallen cameraploegen. Maar voordat de journalisten mij konden bereiken, stapte Alyssa op mij af.
Ze zag er mager en uitgeput uit.
"Sabrina..." zei ze met een hese stem. "Mijn moeder en ik... we hebben niets meer. Het huis wordt volgende week door de bank verkocht. We hebben geen plek om te wonen. Alsjeblieft... kun je ons niet een klein deel van de rechten van Wyatt’s grond geven? Al is het maar een paar duizend dollar om een appartement te huren?"
Ik bleef op de treden staan en keek haar aan. Mijn eigen zus. De vrouw die dacht dat ze mijn leven kon ruïneren voor een nieuw gebouwde villa.
"Alyssa," zei ik zacht maar onbuigzaam. "Toen pap het huis van Wyatt verkocht, zei hij tegen mij dat ik moest stoppen met vasthouden aan het verleden. Hij zei dat het tijd was dat ik op eigen benen ging staan."
Alyssa knipperde met haar ogen, terwijl er tranen over haar wangen rolden.
"Ik geef je vandaag hetzelfde advies," vervolgde ik. "Het is tijd dat jij en mama stoppen met leunen op het geld van anderen. Zoek een baan. Huur een kamer. En brouw je eigen toekomst op eerlijke wijze."
Ik draaide me om en liep de trappen af, zonder nog één keer achterom te kijken.
