Deel 4: Het web sluit zich
Marcus Vance’s gezicht betrok. De zelfverzekerde, agressieve houding van de miljardair-investeerder veranderde binnen één seconde in pure waakzaamheid. Hij keek naar de barst die zich zojuist enkele millimeters verder had uitgetrokken, en daarna naar mij.
"Wat is hier aan de hand?" eiste hij met rauwe stem. "Raymond heeft gezworen dat dit pand een solide investering was. Geen gebreken, schone titel!"
"Mijn vader is een leugenaar en een dief," antwoordde ik zonder blikken of blozen. "Hij heeft mijn handtekening vervalst om dit huis te verkopen terwijl ik in het buitenland was. En wat de fundering betreft... dit huis staat bovenop een doolhof van Karst-pijpen en zacht kalksteen. Mijn overleden echtgenoot heeft negen jaar lang een complex hydraulisch systeem onderhouden om de druk te reguleren. Zonder dat systeem spoelt de ondergrond weg bij elke zware regenval."
Vance staarde naar de muur. "Hij heeft me een kat in de zak verkocht voor 182.000 dollar contant..."
"Nee," gecorrigeerde ik hem. "Hij heeft u een illegaal verkregen nachtmerrie verkocht. En hij heeft uw geld gebruikt om een luxe villa te kopen voor mijn zus Alyssa. De overdracht is op 25 februari."
Vance balde zijn vuisten. Ik kon de raderen in zijn hoofd zien draaien. Een man als Marcus Vance liet zich niet oplichten. Maar hij was ook slim genoeg om te begrijpen dat hij op dit moment in een juridisch moeras zat. Als het huis instortte voordat de verkoop formeel werd teruggedraaid, was hij zijn geld kwijt en zat hij met een waardeloos stuk grond.
"Als jij de rechtmatige eigenaar bent," zei Vance, terwijl hij een stap naar me toe deed, "waarom bel je de politie dan niet direct om de deal te annuleren?"
Ik keek hem strak aan. "Omdat mijn vader en zus mij alles hebben afgenomen wat ik had. Ze dachten dat ze me konden trappen terwijl ik al op de grond lag na het overlijden van Wyatt. Als ik nu de politie bel, wordt het een slepende civiele zaak. Mijn vader verklaart zich failliet, het geld verdwijnt, en Alyssa woont over een maand in haar villa terwijl ik met de brokstukken blijf zitten."
"Wat stel je dan voor?" vroeg Vance, zijn interesse gewekt.
"Wij maken een afspraak," zei ik ijskoud. "U geeft mij toegang tot het pand om de beveiligingssystemen van het fundament tijdelijk te stabiliseren, zodat het huis niet nu al in elkaar stort. In ruil daarvoor helpt u mij om mijn vader en zus precies op de dag van de sleuteloverdracht—25 februari—volledig financieel en juridisch klem te zetten."
Vance keek me een lange minuut aan. Toen verscheen er een wrede, bijna bewonderende glimlach op zijn gezicht. "Je bent niet zo zachtmoedig als je vader dacht, Sabrina."
"Mijn vader kent me helemaal niet," antwoordde ik.
De volgende ochtend ging ik naar het kantoor van Julian. We stelden een waterdicht dossier samen. We hadden de originele handtekeningkaarten van mijn bank, de valse volmacht die mijn vader had ingediend, en de bankoverschrijvingen naar de derdenrekening van de notaris.
Rond het middaguur werd ik gebeld door mijn zus Alyssa. Haar stem was stroperig zoet, een schril contrast met haar spottende toon van gisteravond.
"Hee Sabrina," zei ze alsof er niets aan de hand was. "Luister, pap zei dat je gisteren wat overstuur was. We begrijpen het hoor, emoties en zo. Maar ik wou je vragen... kun je de reserverleutels van de schuur bij het oude huis even langsbrengen? De makelaar wil er wat spullen opslaan."
Ik leunde achterover in mijn stoel en bekeek de documenten op mijn bureau. "De schuur, Alyssa? Ben je zeker dat je daar wilt zijn?"
"Ja natuurlijk! Waarom doe je zo flauw? Pap heeft alles netjes geregeld. We hebben trouwens de uitnodigingen voor het openingsfeest van mijn villa al verstuurd. Je bent welkom hoor, als je je normaal gedraagt."
"Wat aardig van je," zei ik met ingehouden spot. "Ik zal de sleutels persoonlijk komen brengen. Wat dacht je van vanmiddag, bij het oude huis? Dan kun je meteen de voortgang van 'jouw' investering bekijken."
"Afgesproken! Om drie uur," zei ze haastig en ze hing op.
Ze wist niet dat ik de pomp in de kruipruimte niet volledig ging herstellen. Ik ging hem slechts op een timer zetten. Een timer die exact zou aflopen op de ochtend van 25 februari.
Toen ik om drie uur bij het huis aankwam, stond Alyssa er al, gekleed in een dure jas die ze waarschijnlijk al had gekocht op voorschot van de villadeal. Ze keek rond met een blik van afkeer.
"Wat een vervallen bende is het eigenlijk," zei ze, terwijl ze op de houten veranda stapte. "Ik ben zo blij dat ik hier nooit hoef te wonen."
Juist op dat moment klonk er een doffe knal onder de verandavloer. De houten planken waar Alyssa op stond, zakten plotseling vijf centimeter weg. Alyssa slaakte een gedingde kreet en greep zich vast aan de balustrade.
"Sabrina! Wat is dat?!" schreeuwde ze, haar gezicht zo wit als een doek.
Ik bleef rustig op het grindpad staan en keek naar de scheur die zich nu vanaf de veranda uitstrekte naar de voordeur.
"Dat, lieve Alyssa," zei ik zacht, "is het verleden dat terugkomt om te verzamelen wat het toekomt."
