Deel 9: Het Net Sluit Zich
De felle schijnwerpers van de politiewagens sneden door de nacht en veranderden de luxe voortuin van de familie Mercer in een schouwspel van rechtvaardigheid. Arthur Vance stond ineens geklemd tussen de realiteit van zijn eigen misdaden en de komst van de federale autoriteiten. Toen de officier van justitie, een doorgewinterde vrouw genaamd senatorials-onderzoeker Clara Hayes, naar voren stapte met een arrestatiebevel in haar hand, probeerde Vance nog zijn gladde verkooppraatje te gebruiken.
"Dit is een misverstand!" riep Vance, terwijl hij zijn handen zogenaamd onschuldig ophief. "Die man daar, die Mercer, heeft mij bedreigd op mijn eigen eigendom en... en fabriceert bewijsmateriaal!"
Maar Clara Hayes gaf geen duimbreed toe. Ze hield het papier omhoog in het licht van een koplamp. "Meneer Vance, we hebben de dashcambeelden van drie verschillende voertuigen, we hebben de bekentenis van uw ingehuurde handlanger die inmiddels op het bureau zit, en we hebben forensisch bewijs dat de benzine direct herleidt naar uw bedrijfsrekening. U bent door de mand gevallen."
De twee corrupte agenten die Vance probeerden te beschermen, zagen hoe de wind draaide en namen onmiddellijk een stap achteruit, hun handen beschermend van hun riem houdend om duidelijk te maken dat ze geen deel uitmaakten van zijn criminele netwerk. Met een luide klikklak van staal werden de handboeien om de polsen van de vastgoedmagnaat geslagen. Terwijl hij werd afgevoerd naar de achterbank van de patrouillewagen, schreeuwde Vance nog een dreigement naar James: "Dit is nog niet voorbij, Mercer! Je verliest alles!"
James sloeg er geen acht op. Hij keek toe hoe de wagen wegreed, en voelde pas toen de enorme spanning van zijn schouders vallen. Binnen in het huis stonden Tommy, Connor, Sarah en Elliot te kijken door het raam. Connor drukte zijn neus tegen het glas, zijn ogen glinsterend van tranen van opluchting.
Enkele minuten later stonden ze allemaal weer in de ruime hal. Tommy pakte James bij de schouders, zijn stem trillend van emotie. "Ik weet niet hoe ik je ooit kan terugbetalen, James. Je hebt niet alleen ons leven gered, maar ook onze waardigheid."
"Je hoeft niets terug te betalen, Tommy," zei James glimlachjes. "Je begint morgen met een schone lei. Mijn bedrijf heeft logistieke managers nodig die weten wat hard werken is en die hun prioriteiten op orde hebben. Als je wilt, kun je volgende week beginnen."
Tommy’s mond viel open van verbazing. "Meen je dat?"
"Elk woord," antwoordde James.
Maar terwijl de volwassenen elkaar de hand schudden en de toekomst voorzichtig vorm begon te krijgen, liep Elliot naar Connor toe en tikte hem op zijn schouder. "Hé," zei Elliot met een brede glimlach. "Wil je mijn oude gameconsole hebben? Die staat boven op je te wachten."
Connor knikte, voor het eerst die dag stralend van echt geluk. Het leek alsof de nachtmerrie voorbij was. Maar toen de ochtend aanbrak en de eerste zonnestralen over de horizon van Austin schenen, lag er een onbeheerde brief op de deurmat die een onverwachte wending zou geven aan alles wat ze dachten te hebben gewonnen...
