Deel 7: De Stroomval
Het plotselinge wegvallen van het licht wierp de studeerkamer in diepe schaduwen, verlicht door enkel het zwakke, blauwachtige schijnsel van de computerbeeldschermen. Beneden in de keuken klonk een korte, verstikte kreet van Sarah, gevolgd door Elliots stem die riep: "Papa! Wat gebeurt er?!"
James liet geen seconde verloren gaan. Hij greep Tommy bij de arm. "Blijf hier. Doe de deur op slot," beval hij met een stem die geen tegenspraak duldde. Hij opende een verborgen paneel achter de boekenkast, waar een geavanceerd bedieningspaneel voor het smart-home beveiligingssysteem was verborgen.
Buiten op de oprit schreeuwden krachtige dieselmotoren. Door het raam zag James de koplampen van twee grote pick-up trucks die het terrein op waren gereden en de verlichting van de tuin fel beschchenen. Er stapten vier zwaargebouwde mannen uit, gekleed in donkere jassen, met capuchons die hun gezichten half verborgen hielden. Dit waren geen gewone inbrekers; dit waren huurlingen, ingestuurd om een boodschap af te geven. Of erger.
James tikte snel op het bedieningspaneel en activeerde het noodstroomaggregaat, maar het zou dertig seconden duren voordat de back-up systemen zouden aanslaan. Dertig seconden waarin het huis volkomen kwetsbaar was.
Beneden in de hal hoorde James zware voetstappen op de stenen vloer van de entree. De glazen schuifpui naar de achtertuin barstte in duizenden stukken door een gerichte klap met een moker.
"James!" klonk de bange stem van Sarah vanuit de gang. "Ze zijn binnen!"
In de studeerkamer keek Tommy naar de deur, en daarna naar een zware metalen kluis in de hoek van de kamer. "Ze komen voor de dashcam-video, nietwaar?" fluisterde Tommy, wiens ogen groot werden van paniek. "Vance wil dat bewijs vernietigen."
"Dat gaat hem niet lukken," zei James, terwijl hij een zware lade van zijn bureau oprok en een vergrendelde koffer tevoorschijn haalde – een wettelijk geregistreerd vuurwapen waar hij nooit gebruik van wilde maken, tenzij het absolutste noodlot toesloeg. Maar voordat hij de koffer kon openen, werd de deur van de studeerkamer met een verwoestende trap uit de sponning geslagen.
Een reus van een vent met een litteken over zijn kaak stapte de kamer binnen, een zware metalen koevoet in zijn hand. Hij lachte grimmig toen hij James zag staan. "Meneer Mercer geeft zeker niet op, hè?" snauwde de man. "Handen omhoog, en geef die harde schijf hier, anders slaan we dit hele huis aan gruzelementen."
James stond doodstil, zijn hand nog steeds in de lade. Achter de reus zag hij Tommy naar een zware tafellamp grijpen met de moed der wanhoop. Maar in de deuropening verscheen plotseling een andere gestalte – een kleine gestalte met een bleek gezicht en felle, blauwe ogen. Connor was uit de keuken geslopen om zijn oom te beschermen, en hield een zware glazen vaas vast met beide handen.
De reus draaide zich om en zag de jongen. Een gemene grijns verscheen op zijn gezicht. "Kijk eens aan... we hebben gezelschap," zei hij, en hij zette een stap in de richting van Connor.
James voelde de woede door zijn aderen kolken met een kracht die alle rationele grenzen overststeeg. Hij greep het pistool uit de koffer, richtte het op de vloer naast de voet van de indringer en haalde de trekker over – een oorverdovende knal die door het hele huis weerkaatste en de schuurdeur deed trillen.
De reus bevroor onmiddellijk, zijn grijns verdwenen. Maar in plaats van dat het gevaar nu geweken was, klonk er beneden plotseling het geluid van sirenes die dichterbij kwamen, én het angstaanjagende geluid van een tweede voertuig dat door de buitenste omheining ramde...
