Deel 6: De Stem Beneden
"Schat?" De voetstappen van Zachary klonken op de houten planken van de gang op de benedenverdieping. Mijn hart sloeg een beat over. Als hij me hier nu zou aantreffen met de open kist en het bezwarende notitieboekje, zou hij me waarschijnlijk niet geloven. Hij hield van zijn ouders en had al die maanden volgehouden dat hun aanwezigheid een noodzakelijk kwaad was dat we moesten dragen uit pure familieliefde. Hij zou denken dat ik paranoïde was geworden door de stress van de verbouwing en de drukte in huis.
In allerijl gooide ik het notitieboekje terug in de kist, liet het deksel dichtklappen en schoof de zware metalen bak weer terug onder de matras, precies op de plek waar hij had gelegen. Ik trok het hoeslaken recht, veegde met een trillende hand het zweet van mijn voorhoofd en probeerde mijn ademhaling onder controle te krijgen toen ik zijn voetstappen de trap hoorde opkomen.
"Wat ben je aan het doen?" vroeg Zachary vriendelijk toen hij de deuropening van de logeerkamer binnenstapte. Hij hield zijn aktetas vast en keek me vragend aan. "Je bent helemaal wit weggetrokken. Gaat het wel goed met je?"
Ik glimlachte geforceerd en probeerde zo kalm mogelijk te antwoorden. "Ja hoor, lieverd. Gewoon... het stof van de afgelopen maanden. Dat valt vies tegen om dat allemaal weg te werken."
Zachary liep naar me toe, sloeg zijn armen om mijn middel en drukte een kus op mijn kruin. "Je moet niet te hard werken, liefje. We hebben alle tijd nu ze weg zijn." Maar toen zijn blik viel op de brede raamopening en vervolgens op de hoek van het bed waar de matras een fractie scheef lag, zag ik een plotselinge, argwanende schaduw over zijn gezicht trekken.
