Deel 10: Het Eigendomsrecht van de Familie
"Wat bedoel je met 'het is nooit van ons geweest'?" riep ik uit, terwijl mijn ademhaling steeds sneller en oppervlakkiger werd. "We hebben de hypotheek afgesloten! Mijn naam staat op de koopakte!"
Zachary glimlachte flauw, een trieste en meedogenloze grimas die ik nog nooit op zijn gezicht had gezien. "Een koopakte op papier betekent niets in onze familie, liefje. Dit huis werd twintig jaar geleden gekocht met geld van de familiekas van mijn ouders. De hypotheek staat op jouw naam om fiscale redenen, maar de fundering, de muren en de grond eronder zijn eigendom van de stichting die mijn moeder beheert. De waterschade afgelopen winter was geen ongeluk, weet je. Het was een geplande actie om te kijken of we hier zonder problemen konden intrekken wanneer dat nodig zou zijn."
Hij liep naar de kist, trok deze zonder aarzelen onder het bed vandaan en gooide het metalen deksel volledig open. Hij greep het notitieboekje vast en sloeg het open op de middelste bladzijde, waar een reeks handtekeningen stond die ik direct herkende. Het waren de handtekeningen van mijn eigen ouders, gedateerd lang voordat Zachary en ik elkaar überhaupt hadden ontmoet.
"Je dacht toch zeker niet dat wij elkaar bij pure toevalligheid op die universiteit hebben ontmoet, he?" zei Zachary met een dodelijke kalmte. "Jouw hele leven is vanaf je geboorte uitgestippeld om als de perfecte pion te dienen in dit familieimperium. Mijn moeder koos je uit, en zij bepaalde wanneer het tijd was om de teugels strakker aan te trekken."
