Deel 5: Het Notitieboekje van Jacqueline
Ik sloeg het notitieboekje open met trillende handen, bang voor wat de bladzijden zouden onthullen. De eerste pagina's stonden vol met minutieuze observaties over ons dagelijks leven. Niet zomaar opmerkingen, maar complete gedragswetenschappelijke analyses. Ze had exact bijgehouden om hoe laat Zachary thuiskwam, wanneer ik de voordeur op slot deed, welke merken schoonmaakmiddelen we gebruikten en hoe vaak we ruzie maakte over kleine huishoudelijke klusjes. Het voelde buitengewoon akelig om zo door de ogen van een ander te worden ontleed, alsof we al een half jaar lang proefkonijnen in een laboratorium waren.
Naarmate ik verder bladerde, verschoof de toon van de aantekeningen van klinisch zakelijk naar ronduit dreigend. Er stonden schema's in met betrekking tot de structuur van onze fundering, en specifieke berekeningen over de waterleidingen in de kruipruimte onder de woning. Bovendien vond ik op pagina veertien een plattegrond van ons huis waarin met rode inkt een kruis was gezet op exact de plek waar de logeerkamer zich bevond – direct onder onze eigen slaapkamer op de verdieping erboven.
Mijn gedachten gingen terug naar de afgelopen maanden. Hoe vaak had Jacqueline wel niet opgemerkt dat we gelukkig waren? Hoe vaak had ze vriendelijk geglimlacht bij het ontbijt terwijl ze in haar hoofd al bezig was met haar lugubere plannen? Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen. Dit was geen onschuldige excentrieke eigenschap van een oudere vrouw; dit was systematische infiltratie.
In de marge van de laatste beschreven pagina stond een cryptische waarschuwing gekrabbeld die mijn bloed deed stollen: ‘Wie de onderste steen boven haalt, zal de beerput niet kunnen sluiten.’ Op dat exact zelfde moment hoorde ik beneden de voordeur in het slot vallen en klonk de vertrouwde stem van Zachary die door de gang riep: "Schat, ben je boven? Ik ben iets vergeten!"
