Deel 12: Opgesloten in de Logeerkamer
"Zachary! Doe open!" schreeuwde ik in paniek, terwijl ik met al mijn gewicht tegen de houten deur duwde. Het hout gaf geen duimbreed toe; de deur was aan de buitenkant hermetisch vergrendeld met een systeem dat kennelijk tijdens de vermeende waterschade of renovatie vakkundig in het kozijn was ingebouwd.
"Het spijt me echt, liefje," klonk de stem van Zachary gedempt door de dikke deur heen. "Maar je hebt de doos geopend, en volgens de protocollen van de familie kan iemand die de waarheid eenmaal kent, niet meer vrij rondlopen totdat de overdracht volledig is voltooid. Mijn moeder komt er zo aan. Ze wilde er per se persoonlijk bij zijn wanneer je de laatste fase van de inwijding zou doorlopen."
De paniek greep me bij de keel. Ik sloeg met mijn vuisten tegen het hout en gilde om hulp, maar ik wist dromend goed dat onze dichtstbijzijnde buren honderden meters verderop woonden, en dat de ramen van deze kamer voorzien waren van extra dik veiligheidsglas dat niet zomaar in te slaan was. Ik zat in de trap, gevangen in mijn eigen huis, verraden door de man van wie ik dacht dat hij zielsveel van me hield.
In de verte klonk het geluid van een auto die de oprit opreed. De zware banden knerpten over het grind. Een autoportier viel met een luide klap in het slot, gevolgd door trage, ritmische voetstappen op het tuinpaadje naar de voordeur. De sleutel werd in het slot van de voordeur gestoken.
