Deel 4: De Verborgen Foto's
Ik greep een schroevendraaier uit de gereedschapskist in de gang en worstelde met het hangslot, hoewel het mechanisme uiteindelijk verrassend makkelijk bleek mee te geven, alsof het slot met opzet niet goed vergrendeld was zodat het open zou breken als iemand er hard genoeg aan trok. Met een krakend geluid sprong de beugel open en viel het ijzeren deksel naar achteren. Wat ik aantrof deed mijn adem stokken. Geen goud, geen contant geld, maar tientallen ingelijste en losse foto’s lagen daar netjes gerangschikt.
Elke foto toonde ons huis, maar dan vanuit vreemde, onmogelijke hoeken. Er waren opnames bij van de keuken, genomen door de bosjes buiten het raam, en close-ups van Zachary en mij terwijl we vredig op de bank zaten te praten. Maar het meest gruwelijke detail was dat op bijna elke foto een klein, rood cirkeltje was getekend rondom specifieke objecten in ons huis: de meterkast, de ventilatieroosters, en zelfs rondom het kinderledikantje dat we onlangs hadden gekocht voor onze toekomstige gezinsplannen.
Wie had deze foto's genomen? Jacqueline? Of had iemand anders hiermee te maken? Mijn schoonmoeder leek lichamelijk nauwelijks in staat om buiten op haar hurken door de modder te liggen om ons te begluren. Of vergiste ik me deerlijk en was haar zogenaamde 'privacy' niets minder dan een dekmantel voor een obsessieve, angstaanjagende controlezucht?
Terwijl ik door de stapel foto's bladerde, viel mijn oog op een handgeschreven notitieboekje onderaan de kist. Op de omslag stond in Jacqueline's sierlijke handschrift één enkele, angstaanjagende zin geschreven: ‘Fase één is voltooid, nu begint het wachten op de juiste reactie.’
