DEEL 1 — De vrouw die mij nooit vergat
Elke avond wanneer ik thuiskwam, was het eerste wat ik zag niet het licht in de lege woonkamer… Maar een bord met eten dat voor mijn deur stond. Mijn naam is Maria, ik ben 67 jaar oud. Sinds de dag dat mijn man overleed, is het huis dat ooit vol zat met gelach en warmte veranderd in een stille plek. Mijn kinderen hebben hun eigen leven opgebouwd. Ze houden van mij, maar door de afstand kunnen we elkaar steeds minder vaak zien.
Sommige dagen sprak ik met niemand. Tot ongeveer twee maanden geleden dat bord verscheen. In het begin dacht ik dat iemand het per ongeluk had neergezet. Maar de volgende dag stond het er weer. Een kom warme soep. Een stuk brood. Soms aardappelen, precies zoals mijn man die vroeger zo graag voor mij maakte. Ik vroeg mijn buren of zij wisten wie het eten bracht, maar niemand had een antwoord.
Het vreemdste was dat die persoon nooit een briefje achterliet. Hij of zij bracht alleen stilletjes het eten… en verdween weer. Op een regenachtige avond besloot ik het bord niet meteen naar binnen te halen. Ik deed de lichten uit, ging achter het gordijn staan en wachtte. Twintig minuten later verscheen er een schaduw aan het einde van de gang. Een oudere vrouw liep langzaam naar mijn deur.
Ze zette het bord neer. Net toen ze zich wilde omdraaien en weg wilde gaan, deed ik de deur open. “Bent u degene die mij elke avond eten brengt?” De vrouw schrok en draaide zich om. Onder het zwakke straatlicht herkende ik haar. Elena. Mijn buurvrouw die drie huizen verder woonde. “Waarom doet u dit?” vroeg ik. Ze bleef lange tijd stil en zei toen zacht: “Omdat ik weet hoe het voelt om de koelkast open te doen… en niet te weten voor wie je nog moet koken.” Die avond zat ik voor het eerst in maanden weer met iemand aan tafel.
Maar voordat Elena vertrok, keek ze mij lang aan en zei: “Morgen breng ik geen eten meer.” “Waarom niet?” Ze glimlachte alleen. “Omdat ik je morgen naar een plek wil brengen.” De volgende ochtend stond Elena voor mijn deur met een oude houten doos in haar handen. En toen ik zag wat er in die doos zat… begreep ik dat het iets te maken had met mijn man. De man die vijf jaar geleden was overleden.
