DEEL 9: Het gijzelconflict
De woede die door Marcus heen raasde wist elke vorm van vermoeidheid en angst in één klap te vernietigen. Hij liet Evelyn veilig achter op het platte dak van de garage en sprong zonder aarzelen naar beneden op een stapel brandhout die tegen de zijmuur opgestapeld stond. Hij rolde over de natte grond, krabbelde overeind en stormde naar de voorkant van het terrein.
Het strandhuis stond inmiddels aan de bovenkant volledig in de fik. De oranje gloed van de vlammen verlichtte de hele oprijlaan. Julian stond naast een zwarte SUV die klaarstond om te vluchten. Maar Sarah... Sarah stond aan de rand van de klif, slechts tien meter verwijderd van het brandende gebouw. Ze hield Lily stevig bij haar arm vast. Het meisje spartelde tegen en huilde ontroostbaar.
"Laat haar los, Sarah!" schreeuwde Marcus terwijl hij op hen af stapte. Sarah draaide zich om. Haar gezicht was zwart van het roet en haar ogen stonden wild en gevaarlijk. Ze hield een klein, glimmend zakmes tegen de keel van het kleine meisje gedrukt. "Geen stap dichterbij, Marcus!" gilde ze boven het geluid van de storm en het knetterende vuur uit. "Eén stap en ik neem haar mee de diepte in!"
Julian rende vanuit de SUV naar Sarah toe. "Sarah! Ben je helemaal gek geworden?! De auto is gecrasht, we moeten nu weg! De politie kan elk moment hier zijn!" "Houd je kop, Julian!" schreeuwde Sarah zonder haar blik van Marcus af te wenden. "Het gaat niet meer om het geld! Het gaat erom dat hij alles verliest, net zoals ik alles ben verloren!"
Marcus stopte. Hij stak zijn handen omhoog in een gebaar van overgave. "Oke, Sarah. Oké. Je hebt gewonnen. Het geld is van jou. Het strandhuis is verloren. Neem alles wat je wilt, maar laat Lily gaan. Ze is pas zes jaar oud. Ze heeft jou nooit iets aangedaan."
"Ze heeft de genen van Hannah!" spuwde Sarah uit. "Elke keer als ik naar haar keek, zag ik het gezicht van het zusje dat mijn leven heeft gestolen! Elk gebaar, elke lach... het was een herinnering aan de leugen waarin ik moest opgroeien!"
Lily keek door haar tranen heen naar haar vader. "Papa... help mij..." "Papa is hier, lieverd," zei Marcus met een zo kalm mogelijke stem, hoewel zijn hart bijna uit zijn borstkas sloeg. Hij observeerde de positie van Sarah. Ze stond heel dicht bij de rand van de klif. De natte grasmat op de rand van de afgrond was door de zware regenval extreem glibberig geworden. Een deel van de aarde was al weggezakt in de diepte.
Marcus maakte gebruik van de psychologische spanning. Hij keek niet naar Sarah, maar richtte zijn blik strak op Julian. "Julian," zei Marcus met een dringende, beheerste stem. "Kijk naar haar. Ze is volkomen doorgedraaid. Als zij die kleuter iets aandoet, word jij aangeklaagd voor medeplichtigheid aan moord op een kind. Denk je dat je daar ooit nog uit komt? Denk je dat je één cent van die erfenis zult zien in de gevangenis?"
Julian keek naar de vlammen van het huis, naar het mes in Sarah's hand en naar de kolkende oceaan onder hen. De paniek op zijn gezicht werd met de seconde groter. Hij realiseerde zich dat hij betrokken was geraakt bij een dodelijke tragedie. "Sarah..." zei Julian voorzichtig terwijl hij een stap naar haar toe zette. "Hij... hij heeft gelijk. Dit was niet het plan. We zouden alleen het geld regelen. Dit gaat te ver."
"Blijf uit mijn buurt, lafbek!" schreeuwde Sarah. Die seconde van afleiding — het moment dat Sarah haar kop draaide om naar Julian te schreeuwen — was het enige gat dat Marcus nodig had. Marcus lanceerde zichzelf naar voren. Hij legde de afstand van vijf meter in een fractie van een seconde af. Voordat Sarah haar mes kon gebruiken, greep Marcus haar pols vast en trok haar arm met brute kracht weg van Lily’s nek. Met zijn andere arm greep hij Lily bij haar jas en smakte haar veilig naar achteren, op het natte gras van de oprijlaan.
Sarah gilde van woede en haalde met haar vrije hand naar Marcus' gezicht uit. Haar nagels haalden zijn wang open. Ze vochten op de rand van de klif, glijdend door de modder. Plotseling klonk er een luid, krakend geluid onder hun voeten. De rand van de klif gaf het op. Een groot stuk van de aarde brak af en stortte in de diepte. Marcus voelde de grond onder zijn voeten verdwijnen.
