DEEL 10: De val in de diepte
Marcus voelde het gewichtloze gevoel van de val terwijl de aarde onder hem wegkwam. Met een wanhopige reflex graaide hij met zijn rechterhand naar boven en wist de dikke wortel van een oude dennenboom te grijpen die uit de rand van de klif stak. De schok van de plotselinge stilstand veroorzaakte een scheurende pijn in zijn schouder, maar hij hield met al zijn kracht vast.
Onder hem hing Sarah. Ze had in haar val wanhopig de enkel van Marcus vastgegrepen. Haar lichaam bungelde boven de woeste, zwarte oceaan die honderd meter lager tegen de scherpe rotsen beukte. "Marcus! Laat me niet vallen!" gilde ze, haar stem vervuld van pure, doodsbange paniek. Het masker van de ijskoude sociopaat was in één klap verdwenen.
Marcus keek naar beneden. De modder en het regenwater maakten zijn schoen extreem glad. Hij voelde hoe haar vingers langzaam van zijn leer afgleden. Aan de ene kant voelde hij een diepe menselijke drang om haar te redden, maar aan de andere kant zag hij de gezichten voor zich van Hannah, die langzaam was gestorven, en van Lily, die getraumatiseerd was door de gruweldaden van deze vrouw.
"Help me!" schreeuwde ze opnieuw. Boven aan de klif verscheen het gezicht van Julian. Hij keek naar beneden, zag de gevaarlijke situatie, maar in plaats van te helpen, deinsde hij achteruit. Hij draaide zich om en rende paniekerig naar de weg. Op dat exacte moment klonk het harde geluid van sirenes in de verte. Rode en blauwe zwaailichten verlichtten de mistige lucht boven het kustpad. Thomas en de staatspolitie waren gearriveerd.
"Marcus!" klonk de stem van zijn broer Thomas boven vanaf de rand van de klif. Thomas rende naar de wortel toe, ging op zijn buik in de modder liggen en reikte met zijn sterke armen naar Marcus. "Grijp mijn hand!" "Pak Lily!" schreeuwde Marcus terug. "Zorg dat ze veilig is!" "Ze is veilig! Ze staat bij de politieagenten!" riep Thomas. "Geef me je hand, Marcus! Nu!"
Marcus probeerde zijn linkerhand omhoog te steken naar Thomas, maar het gewicht van Sarah die aan zijn leg hing, maakte het vrijwel onmogelijk om omhoog te trekken. De boomwortel waaraan hij hing begon langzaam te scheuren onder de dubbele belasting. "Sarah," zei Marcus, terwijl hij naar beneden keek. "Je moet met je andere hand de rotsen proberen te grijpen! Ik kan ons niet allebei houden!"
Maar Sarah luisterde niet. In plaats van te proberen te klimmen, kneep ze wanhopig harder in zijn enkel, waardoor zijn voet nog sneller weggreed. "Als ik ga, neem ik je mee!" schreeuwde ze in een vlaag van totale waanzin.
De wortel brak met een harde KNAP. Marcus voelde dat ze opnieuw begonnen te zakken. Maar op de allerlaatste seconde greep Thomas de pols van Marcus stevig vast. "Ik heb je!" brulde Thomas, zijn spieren aangespannen tot het uiterste. Door de schok van de plotselinge stilstand glipte de voet van Marcus uit de greep van Sarah.
Een ijswekkende schreeuw sneed door de nacht toen Sarah de diepte in viel. Haar gedaante verdween in de duisternis van de kloof, geflankeerd door de neerstortende modder en stenen. Een paar seconden later werd haar schreeuw overstemd door het brute geweld van de golven die tegen de rotsen sloegen.
Thomas trok met al zijn kracht en sleepte Marcus de veilige rand van de klif op. Marcus viel op zijn rug in het natte gras, ademhalend alsof hij zojuist een marathon had gelopen. De regen spoelde het bloed en de modder van zijn gezicht.
"Papa!" Lily rende naar hem toe en wierp zich op zijn borst. Marcus sloeg zijn armen om haar heen en hield haar zo stevig vast dat hij haar nooit meer los wilde laten. Hij kuste haar natte haren en sloot zijn ogen. "Het is voorbij, lieverd," fluisterde hij met een gebroken stem. "Het is voorbij."
Twee politieagenten snelden naar hen toe met dekens, terwijl andere eenheden de omgeving afzetten om Julian in te rekenen, die een paar honderd meter verderop door een wegblokkade klem was gereden.
Thomas knielde naast zijn broer neer en legde een hand op zijn schouder. "De ambulance is er. We moeten jou en Evelyn naar het ziekenhuis brengen." Marcus knikte langzaam en stond op met Lily in zijn armen. Hij keek nog één keer om naar het strandhuis van Hannah. Het dak was ingestort en het vuur werd door de hevige regenval langzaam doordrenkt. De fysieke herinnering aan de plek was verwoest, maar het geheim dat er jarenlang verborgen had gelegen, was eindelijk aan het licht gekomen.
Maar wat Marcus nog niet wist, toen ze in de ambulance stapten, was dat de politie bij de doorzoeking van Sarah’s persoonlijke kluis in New York op een document zou stuiten dat de hele geschiedenis van de familie Vance nog één keer op zijn kop zou zetten.
