DEEL 4: Wat het zwarte kastje verborg
Marcus veranderde meteen van richting en liep de gang in naar de studeerkamer van Sarah. Het was een kleine, stijlvol ingerichte ruimte met een eikenhouten bureau, een boekenrek vol interieurmagazines en een grote fauteuil bij het raam. Sarah had deze kamer altijd afgesloten gehouden met de mededeling dat ze hier rust nodig had voor haar werk als freelance grafisch ontwerper. Marcus had haar privacy altijd gerespecteerd. Dat respect was nu volledig verdwenen.
Het piepende geluid kwam achter het houten bureau vandaan. Marcus knielde neer en keek onder het meubelstuk. Daar, weggestopt achter de internetrouter, zag hij een klein, zwart kastje met een knipperend rood LED-lampje. Het was een externe harde schijf, verbonden met een stroomadapter en een kleine antenne. Het was een lokale server voor een netwerk van verborgen camera's.
Marcus trok de draden los en pakte het apparaat op. Zijn handen trilden van ingehouden woede. Hij nam de harde schijf mee naar zijn eigen werkkamer aan de andere kant van het huis, sloot de schijf aan op zijn krachtige laptop en omzeilde met behulp van zijn technische kennis de eenvoudige beveiliging van het systeem.
Het scherm lichtte op. De mapstructuur was verrassend georganiseerd. Er stonden tientallen videomanden op datum gesorteerd, vanaf de maand dat Sarah bij hen was komen wonen. Marcus klikte op de meest recente map van vorige week. De video opende. Het beeld toonde de woonkamer. Lily zat aan de lage tafel te tekenen. Sarah kwam in beeld met een glas sap.
Ze gaf het aan het meisje. Binnen twintig minuten veranderde de houding van het kind compleet. Lily begon hevig te zweten, wreef paniekerig over haar armen en begon ontroostbaar te huilen terwijl ze riep dat het koud was en dat de muur bewoog. Sarah stond er simpelweg bij met haar smartphone in haar hand en filmde het hele tafereel ijskoud vanaf de zijkant, zonder een enkel gebaar van troost.
Marcus sloot zijn ogen en voelde een intense misselijkheid opkomen. Het was mishandeling. Pure, systematische vergiftiging van een onschuldig kind. Maar toen hij verder door de mappen bladerde, zag hij een map die een andere naam droeg: Archief_H. H. Hannah.
Met een klamme hand klikte Marcus de map open. Er stonden slechts drie bestanden in, gedateerd op vier jaar geleden — de periode vlak voordat Hannah ernstig ziek werd en in het ziekenhuis werd opgenomen. Marcus klikte op het oudste bestand. De video liet de slaapkamer zien van hun oude appartement in Manhattan. Hannah lag in bed, er vermoeid en bleek uitziend. En naast haar bed stond een vrouw die Marcus maar al te goed kende. Niet Sarah. Het was een jongere vrouw met donker haar, maar de gelaatstrekken waren onmiskenbaar. Het was Sarah voordat ze haar haar blond had geverfd en plastische chirurgie aan haar neus en jukbeenderen had ondergaan.
In de video zag Marcus hoe Sarah — onder een andere identiteit — de kamer binnenkwam als thuisverpleegkundige. Ze wisselend een infuuszak om die aan het bed van Hannah hing. Hannah sprak zwakjes tegen haar, bedankte haar zelfs. Sarah glimlachte op dezelfde valse, ijzige manier die Marcus zojuist in de keuken op de vloer had gezien.
Marcus staarde naar het scherm. Zijn ademhaling stokte. Sarah was geen toevallige vrouw die na de dood van Hannah in zijn leven was gestapt. Ze was er al móéten zijn vóór Hannah overleed. Ze had zich binnengedrongen in hun leven, had haar uiterlijk veranderd, had gewacht op het juiste moment om Marcus te benaderen en zijn vertrouwen te winnen. Het was een langetermijnplan dat al jaren liep.
Plotseling hoorde Marcus een geluid achter zich. Hij draaide zich snel om. Lily stond in de deuropening van de werkkamer. Ze hield haar knuffelbeer stevig tegen zich aan geklemd en keek met angstige ogen naar het computerscherm. "Papa..." zei ze met een schorre stem. "Is dat de mevrouw die mama zieker maakte?"
Marcus wilde haar wegtrekken van de monitor, maar vóór hij op kon staan, hoorde hij beneden in de hal het geluid van brekend glas. Iemand was via de achterdeur de woning binnengedrongen. En de zware voetstappen die de houten trap op kwamen, waren beslist niet van een vrouw.
