DEEL 8: Vlammen op de klif
Marcus stormde op de houten deur af en rammelde aan de klink. De deur was massief en de verroeste sloten gaven geen millimeter mee. "Sarah! Doe open!" schreeuwde hij terwijl hij met zijn schouder tegen de deur beukte. "Ze is dood! Je hebt je eigen moeder vermoord!"
Sarah keek hem door het glas aan met een blik vol kille voldoening. "Ze was mijn moeder niet, Marcus. Een echte moeder staat haar kind niet af aan een weeshuis om vervolgens een ander kind te overladen met luxe en rijkdom. Ze heeft gekregen wat ze verdiende. En jij... jij was zo dom om helemaal hiernaartoe te komen."
Julian begon de inhoud van de benzinecan over de houten vloerbedekking van de gang voor de kamer uit te gieten. De doordringende, chemische geur van brandstof sijpelde al snel onder de spleet van de deur door de woonkamer binnen.
"Dit is waanzin, Julian!" riep Marcus naar de man. "Je maakt mezelf medeplichtig aan meervoudige moord! De politie weet dat ik hier ben! Mijn broer is onderweg!" Julian aarzelde even en keek twijfelachtig naar Sarah, maar Sarah greep hem bij zijn arm. "Luister niet naar hem! Hij bluft! Zodra dit huis afbrandt, denkt iedereen dat het een noodlottig ongeval was door een kortsluiting tijdens de storm. De erfenis van de trust gaat rechtstreeks naar de maatschappij die wij hebben opgericht. We worden onmeetbaar rijk, Julian!"
Sarah streek een lucifer af. Het kleine, gele vlammetje lichtte haar gezicht op, waardoor ze er in de duisternis uitzag als een demon. Ze liet de lucifer op de met benzine doordrenkte Vloer vallen. WOOSH! Een muur van vuur laaide in een fractie van een seconde op. Het hitte-effect was onmiddellijk voelbaar door het glas van de deur. Het vuur vrat zich razendsnel een weg door het oude, droge hout van het strandhuis.
"Nee!" schreeuwde Marcus. Hij hoorde de voetstappen van Sarah en Julian die zich snel over de trap naar beneden haastten. Ze lieten hem achter om levend te verbranden. De rook begon de kamer binnen te dringen. Het zwarte, verstikkende gas verzamelde zich tegen het plafond en zakte langzaam naar beneden. Marcus hoestte hevig en trok zijn overhemd over zijn neus en mond. Hij rende terug naar de rolstoel van Evelyn en voelde aan haar hals. Tot zijn grote verbazing voelde hij een zeer zwakke, trage polsslag. Ze was niet dood! Ze was zwaar gedrogeerd, net zoals Lily!
"Evelyn, wakker worden!" riep hij terwijl hij de touwen waarmee ze vastgebonden zat wanhopig los probeerde te krijgen. De knopen waren strak aangetrokken, maar met behulp van zijn sleutelbos lukte het hem om de touwen door te snijden. Het vuur aan de andere kant van de deur brulde nu als een wild dier. Het glas van de deur begon te barsten door de intense hitte. De gang was veranderd in een inferno; ontsnappen via de trap was absoluut onmogelijk geworden.
Marcus keek naar het grote glazen panoraamraam aan de achterzijde van de kamer. Het raam keek uit op het balkon dat hoog boven de rotsen en de oceaan hing. Hij pakte een zware houten stoel, rende naar het raam en sloeg met al zijn kracht tegen het glas. CRASH! Het glas splinterde in duizenden stukken en de ijskoude zeewind stormde de kamer binnen, wat het vuur achter hem alleen maar meer aanwakkerde. De rook werd door de trek naar buiten gezogen, waardoor Marcus weer even kon ademhalen.
Hij tilde de bewusteloze Evelyn uit de stoel en droeg haar op zijn rug het balkon op. De storm raasde om hun hoofden en de regen sloeg in hun gezicht. Beneden hem brulden de zwarte golven van de oceaan tegen de scherpe rotsen van de klif. Het was een val van zeker dertig meter. Ontsnappen naar beneden betekende een wisse dood.
Het balkon begon te trillen. De houten steunbalken onder de vloer vatten beneden hen ook al vlam. Marcus keek naar de zijkant van het balkon. Er liep een smalle, houten onderhoudstrap langs de buitenmuur van het huis naar het dak van de aangrenzende garage. Het was een levensgevaarlijke klim in de storm met een bewusteloze vrouw op zijn rug, maar het was hun enige kans.
Hij klemde Evelyn stevig vast, klom over de balustrade en zette zijn voet op de eerste trede van de gladde houten trap. De wind rukte aan zijn kleding en dreigde hem van de wand te blazen. Stap voor stap, millimeter voor millimeter, vocht hij zich een weg naar boven terwij de vlammen uit de ramen onder hem slegen.
Net toen hij de rand van het garagedak bereikte en Evelyn op de platte bedekking hijsde, hoorde hij een harde knal van beneden. Het was het geluid van een autorecycle dat met hoge snelheid tegen een boom aan reed. Marcus keek over de rand van het dak naar de oprijlaan. Benen in de schijnwerpers van de gecrashte auto zag hij twee figuren die naar de achterzijde van het terrein renden. En toen hoorde hij een geluid dat zijn bloed deed stollen.
Het was het gegil van zijn dochter Lily. Sarah en Julian hadden de gehuurde auto ontdekt waarin Lily zat te wachten... en ze hadden het meisje uit de wagen gesleurd.
