DEEL 8 — De inval van de federale dienst
De drie mannen die de hal binnenstroomden toen De Jong de deur opende, straalden een autoriteit uit die elk lokaal politiebureau oversteeg. Ze droegen donkere uniformen zonder naamplaatjes, en hun gezichten stonden strak en uitdrukkingsloos. De voorste man, een oudere officier met een scherpe kaaklijn en ijsblauwe ogen, keekeven naar De Jong en liet toen zijn blik op mij vallen.
"Inspecteur De Jong," zei de man met een stem die geen tegenspraak duldde. "U bent buiten uw boekje gegaan. Dit is een federaal zaak van nationale veiligheid. U overtreedt de protocollen door hier op eigen houtje te opereren."
De Jong hield zijn hand op de holster van zijn wapen, hoewel hij het niet trok. Zijn ogen smalden. "Nationale veiligheid? Sinds wanneer valt de moord op een burger in een regionaal ziekenhuis onder de federale dienst, kolonel?"
De officier, die kennelijk Kolonel Van Rijn heette, negeerde de vraag van De Jong en liep met besliste stappen de woonkamer in. Hij keek vluchtig naar het open dossier op de salontafel en naar het verfoeide papier dat daar nog steeds lag. Een flits van minachting verscheen op zijn gezicht.
"Mevrouw de Wit," zei Van Rijn, terwijl hij zich tot mij wendde en zijn hand uitstak naar het dossier. "Het spijt me zeer dat we u op dit moment moeten storen, zeker zo kort na de begrafenis van uw zoon. Maar de documenten die u hier heeft liggen, behoren toe aan het ministerie van Volksgezondheid. Ze zijn geclassificeerd."
Ik stapte instinctief naar voren en trok het dossier weg voor zijn uitgestrekte hand. "Geclassificeerd?!" snauwde ik, en de opgekropte woede van de afgelopen dagen barstte eindelijk los. "Mijn zoon is vermoord! Mijn oudste zoon is blijkbaar jaren geleden al in de val gelokt, en nu komen jullie hier binnen wandelen om te vertellen dat dit 'geclassificeerd' is?! Wat hebben jullie te verbergen?!"
De blik van Kolonel Van Rijn werd steenkoud. "Mevrouw, u begrijpt de omvang niet van wat hier speelt. Het medische project waar uw zoon Thomas aan werkte, betrof geen gewone transplantatiestudie. Het betrof experimentele immunotherapie die illegaal werd gefinancierd door farmaceutische giganten. Als deze documenten openbaar worden, breekt er een internationaal schandaal uit dat het vertrouwen in de gezondheidszorg op zijn grondvesten zal doen schudden."
"Dat kan me wat schelen!" gilde ik, terwijl de tranen over mijn wangen stroomden. "Het gaat hier om mijn kinderen! Om Julian! Hij gaf zijn nier om een kind te redden, en vier dagen later spuiten jullie moordenaars een gif in zijn aderen omdat hij te veel wist!"
De woorden hingen in de lucht. De federale agenten keken elkaar aan. Inspecteur De Jong deed een stap naar voren, klaar om in te grijpen. Maar voordat iemand iets kon zeggen, gebeurde er iets waar niemand op had gerekend.
Nora, die zich al die tijd schuilhield achter Chloe, liep plotseling naar voren. Ze had haar knuffelkonijn niet meer vast. In plaats daarvan hield ze een klein, rood USB-stickje in haar hand — een stickje dat ze kennelijk uit de zak van de jas had gehaald die in de gang hing.
"Dit zat in de jas van Julian," zei het kleine meisje met een heldere, kinderlijke stem die door de kamer galmde. "Hij zei dat als er iets met hem zou gebeuren, ik dit aan oma moest geven."
Kolonel Van Rijn versteende. Zijn ijsblauwe ogen fixeerden zich op het kleine USB-stickje in Nora's hand, en voor het eerst zag ik pure paniek op zijn gezicht verschijnen.
