DEEL 10 — De bekentenis op video
Het scherm van de laptop flikkerde even op, en een klein venster verscheen met één enkel videobestand. De bestandsnaam deed mijn bloed stollen: ALS_IK_DIER_BEN_BEKIJK_DIT.mp4.
Chloe hield Nora stevig vast bij de deur, terwijl Inspecteur De Jong met zijn rug naar de deur stond om de wacht te houden tegen eventuele indringers. Beneden hoorde ik gedempt geschreeuw en het geluid van meubels die werden verschoven. De federale eenheid probeerde zich een weg naar boven te banen.
"Schiet op, Elena," drong De Jong aan, terwijl hij over zijn schouder keek. "Ze breken door de verdediging beneden!"
Met een trillende vinger klikte ik op het bestand.
Het scherm werd zwart, en na een paar seconden verscheen het gezicht van mijn zoon Julian in high definition. Hij zat in wat leek op een kale, geluidsdichte ruimte — wellicht een van de opslagruimten in het ziekenhuis. Zijn gezicht was bleek, maar zijn ogen stonden vastberaden en helder. Er was geen angst op zijn gelaat te bekennen, alleen een diepe, intense rust.
"Mam," begon Julian, en zijn stem vulde de kleine werkkamer. Het klonk zo echt dat het bijna voelde alsof hij achter me stond. "Als je dit bekijkt, dan ben ik er niet meer. Dat betekent dat de mensen achter het project hebben gedaan wat ik al vreesde: ze hebben me uitgeschakeld om te voorkomen dat de waarheid over Thomas boven water zou komen."
Mijn handen vlogen naar mijn mond. Een snik die ik niet kon inhouden, ontsnapte aan mijn lippen.
"Je dacht altijd dat Thomas door een auto-ongeval om het leven is gekomen," ging de video verder. "Dat was wat de leiding van het ziekenhuis ons vertelde. Maar de waarheid is... Thomas is vermoord omdat hij ontdekte dat ze experimenteerden met illegale orgaantransplantaties op daklozen en gevangenen. En de man die daar de leiding over had, was niemand minder dan de hoofdarts van het ziekenhuis... de grootvader van Nora."
De wereld leek in te storten. Nora? De grootvader van Nora was het brein achter de moord op mijn oudste zoon?
"Toen ik dat ontdekte," zei Julian in de video, en zijn ogen glinsterden van de tranen, "wist ik dat ik wraak wilde nemen. Ik wilde de hele boel openbreken. Maar toen ontmoette ik Nora. Ze was pas vijf jaar oud. Ze was ziek, stervende, precies zoals Thomas was geweest in zijn laatste maanden. En ik besefte iets cruciaks: Nora wist van niets. Ze was een onschuldig slachtoffer van de daden van haar grootvader."
Julian glimlachte flauwtjes in de camera.
"Dus nam ik een besluit, mam. Ik zou haar redden. Ik zou haar mijn nier geven, niet uit goedheid in eerste instantie, maar om de familie te dwingen hun misdaden op te biechten. Maar ik wist ook dat ze me zouden vermoorden zodra de operatie voorbij was. Daarom geef ik dit bestand aan jou. Zorg dat de wereld het weet. Geef Nora niet de schuld... want zij is het mooiste bewijs dat liefde sterker is dan haat."
Op dat moment vloog de deur van de werkkamer met een enorme knal open. Kolonel Van Rijn stond in de deuropening, zijn pistool in aanslag, met een koel, triomfantelijk lachje op zijn gezicht.
"Mooi zo," sibilieerde Van Rijn. "De film is afgelopen. Geef mij dat stickje, en misschien... heel misschien... laten we jullie familie met rust."
