DEEL 11 — Het ultieme bewijs online
De ijsblauwe ogen van Kolonel Van Rijn priemden door de kamer als dolken. Achter hem stonden twee andere federale agenten, hun vuurwapens strak op ons gericht. Inspecteur De Jong draaide zich om, zijn eigen pistool geheven, maar hij stond zwaar in de minderheid. Één verkeerde beweging en we zouden hier allemaal worden geëxecuteerd en het zou worden afgedaan als een vuurgevecht.
"Laat dat wapen zakken, De Jong," beval Van Rijn met een ijzige kalmte. "Je kunt dit niet winnen. De staat beschermt haar belangen, en dit bestand gaat nergens naartoe."
Ik keek van Van Rijn naar het scherm van de laptop, waar het gezicht van Julian net op pauze stond, en toen naar het rode USB-stickje dat nog steeds in de poort van de computer zat. Mijn hart bonsde in mijn keel, maar ergens diep vanbinnen voelde ik geen angst meer. Alleen een koel, brandend verlangen om de nagedachtenis van mijn zonen te beschermen.
"Je bent te laat, kolonel," zei ik met een verrassend vaste stem.
Van Rijn fronste zijn wenkbrauwen. "Wat zeg je?"
Ik glimlachte flauwtjes en wees naar het scherm. "Tijdens het afspelen van die video heeft de script op de achtergrond het bestand automatisch geüpload naar een versleutelde openbare server, gekoppeld aan de grootste persbureaus van het land. Om de minuut wordt de link verspreid naar honderden journalisten en mensenrechtenorganisaties. Het is al te laat om het tegen te houden."
De kleur trok weg uit het gezicht van de kolonel. Zijn ogen werden groot van pure paniek. Hij stormde naar voren, greep de laptop vast en probeerde het scherm dicht te slaan, maar Inspecteur De Jong was sneller. De Jong smeet zich op Van Rijn, en de twee mannen rolden over de grond in een verheven worsteling. De pistolen gleden over de houten vloer naar de hoek van de kamer.
"Pak Nora en ren!" schreeuwde De Jong terwijl hij worstelde met de kolonel.
Chloe handelde instinctief. Ze greep Nora bij de hand en trok haar mee richting het open raam dat uitzicht bood op het platte dak van de uitbouw. "Kom op, Elena!" gilde ze.
Ik aarzelde geen seconde. Ik trok het USB-stickje uit de laptop, stopte het in mijn broekzak, en rende achter Chloe en Nora aan. De kogels van de andere agenten floten door de lucht en sloegen gaten in de muur achter ons, maar we doken naar voren, het dak op.
De koude wind sloeg in ons gezicht toen we over het dak naar de regenpijp renden die naar de tuin leidde. Beneden hoorde ik sirenes loeien — niet van federale eenheden, maar van de reguliere politie en de nationale pers die blijkbaar al lucht hadden gekregen van de melding die De Jong eerder had uitgestuurd.
We waren ontsnapt aan de kamer, maar de echte strijd begon nu pas.
