DEEL 5 — Het spook uit het verleden
De naam van mijn oudste zoon, Thomas, hing in de woonkamer als een koud spook. Het was al jaren geleden dat ik zijn naam had uitgesproken in dit huis, alsof de stilte rondom zijn dood een soort heiligdom was geworden dat ik niet durfde aan te raken. Thomas was gestorven na een auto-ongeval, of zo was ons tenminste verteld. Een tragisch einde van een jongen van vijfentwintig die net aan zijn carrière als chirurg was begonnen.
Ik keek naar de inspecteur, en toen naar Chloe, wier gezicht nu betrok van pure angst. Het leek alsof alle puzzelstukjes die jarenlang angstvallig verborgen waren gehouden, nu met bruut geweld op hun plek vielen.
"Wat heeft Thomas hiermee te maken?" vroeg ik met een stem die amper meer dan een hees gefluister was. "Thomas heeft niets te maken met Nora, en al helemaal niet met de moord op Julian!"
"Weet u dat zeker, Elena?" vroeg Chloe plotseling, haar stem brekend. Ze liet Nora los, die naar de bank liep en haar knuffelkonijn tegen mijn knie drukte. Het meisje keek me aan met grote, vragende ogen. Ik legde automatisch een hand op haar hoofdje, hoewel mijn hele lichaam trilde.
Chloe pakte de brief van de tafel, dezelfde brief die ze daarvoor aan mij had willen geven voordat de politie arriveerde. Ze hield het papier omhoog in haar trillende handen. "Thomas was niet zomaar een arts in opleiding, Elena. In de maanden voor zijn dood werkte hij samen met een senior chirurg aan een controversieel onderzoek naar orgaantransplantaties. En Nora... Nora is geen willekeurig kind uit Julian's oude klas."
De stilte in de kamer werd verstikkend.
"Wat bedoel je met 'geen willekeurig kind'?" vroeg ik, terwijl een ijskoude rilling over mijn rug liep.
"Nora is de kleindochter van de man die destijds leiding gaf aan dat onderzoek," zei Chloe met een brok in haar keel. "De man die Thomas verantwoordelijk hield voor het fiasco dat zijn carrière — en uiteindelijk zijn leven — zou vernietigen."
Mijn adem stokte. Mijn hersenen probeerden de informatie te verwerken, maar het was te veel. Het klopte niet. Het kon niet waar zijn.
"Nee," bracht ik uit, terwijl ik opstond en een stap achteruit deed. "Nee! Julian wist hier niets van! Hij deed dit uit goedheid!"
"Goedheid?" Inspecteur De Jong pakte het politiedossier op en sloeg een bladzijde om. Hij toonde een kopie van een bankafschrijving. "Op de dag voordat Julian zich aanmeldde als donor, werd er een bedrag van honderdduizend euro overgemaakt naar zijn privérekening. Afkomstig van een anonieme stichting die direct gelieerd is aan de familie van Nora."
Ik staarde naar het getal op het papier. Honderdduizend euro. Mijn zoon had zijn nier niet zomaar afgestaan uit liefdadigheid. Hij was gekocht.
Of... werd hij gechanteerd?
Voordat iemand van ons nog iets kon zeggen, klonk er een scherp geluid bij de achtertuin. Het geluid van brekend glas, gevolgd door zware voetstappen op het terras.
Inspecteur De Jongsprong direct overeind, zijn hand instinctief naar zijn dienstwapen grijpend. "Blijf allemaal hier!" snauwde hij, en met een snelle beweging trok hij zijn pistool uit de holster en stormde naar de tuindeuren.
