DEEL 6 — De schaduw achter het glas
De scherpe knal van brekend glas galmde nog na in de woonkamer. Nora gaf een gilletje en verborg haar gezicht in de kussens van de bank. Chloe trok het meisje onmiddellijk in haar armen en dook in elkaar tegen de leuning, terwijl ik versteend bleef staan met mijn ogen gericht op de tuindeuren. De gordijnen bewogen wild. Buiten, in de schemering van de late middag, zag ik een donkere gestalte wegrennen over het gras, richting de schutting die grensde aan het achterliggende steegje.
Inspecteur De Jong trok de tuindeur met een zwiep open en rende naar buiten. "Politie! Blijf staan!" schreeuwde hij in de richting van de vluchtende schaduw. Een paar seconden later hoorde ik het geluid van stampende voeten op de tegels, gevolgd door een doffe klap en het gerommel van omvallende tuinmeubelen. Toen werd het stil. Doodstil.
Ik durfde amper te ademen. Chloe beefde over haar hele lichaam, en Nora huilde zachtjes. Ik liep met stijve benen naar het venster en keek naar buiten. Na een bange minuut zag ik de inspecteur terugkeren over het terras. Hij had zijn wapen weer opgeborgen, maar zijn gezicht stond strak van spanning. Hij veegde wat modder van zijn jas en liep naar binnen via de kapotte ruit.
"Is te pakken?" vroeg ik met een hete adem.
De Jong schudde zijn hoofd. "Nee. Hij was te snel. Hij kende de steeg kennelijk op zijn duimpje; tegen de tijd dat ik bij de schutting was, hoorde ik alleen nog een auto wegtrekken. Geen kenteken kunnen zien, het was te donker." Hij liep naar de plek waar de ruit was ingeslagen. Op de grond lag een kleine steen, met daaraan vastgebonden een stukje papier door een elastiekje.
Mijn hart sloeg over. "Wat is dat?"
De inspecteur bukte zich, trok het elastiekje los en ontvouwde het briefje. Hij las de tekst in stilte, en terwijl zijn ogen over de regels hielen, zag ik zijn gezicht verstrakken in een uitdrukking die ik niet kon thuisbrengen. Was het angst? Of woede?
"Wat staat er?" vroeg ik, en ik zette een stap naar voren. "De Jong, vertel me wat daar staat!"
De inspecteur keek me recht in de ogen aan. Hij vouwde het briefje op en stak het in zijn binnenzak. "Het is geen liefdesbrief, mevrouw de Wit. Er staat een waarschuwing op. En als ik het goed begrijp, heeft die betrekking op het dossier waar we net over spraken."
"Een waarschuwing van wie?" riep Chloe uit, die haar armen nog steeds strak om de trillende Nora hield. "Wie bespiedt ons hier? Weten ze dan niet dat Julian dood is?"
"Juist omdat Julian dood is, worden bepaalde mensen heel erg zenuwachtig," antwoordde de inspecteur met een koude stem. Hij liep naar de tafel en pakte het dossier op. "De brief die u net vasthad, Elena — de brief van Thomas over het onderzoek — is geen gewone herinnering aan het verleden. Het is een verzekeringsbewijs. Een document dat bewijst dat de dood van uw oudste zoon geen ongeluk was, maar een moord om een groot medisch schandaal in de doofpot te stoppen."
De woorden sloegen in als een bom. Mijn oudste zoon... ook vermoord? Het voelde alsof de grond onder mijn voeten definitief verdween. Twee zonen. Allebei dood. Allebei door dezelfde onzichtbare vijand die nu kennelijk ook achter mij en Nora aan zat.
"Dat kan niet..." fluisterde ik, terwijl ik naar de muur greep om overeind te blijven. "Thomas had een auto-ongeval. De politie heeft dat toen onderzocht! Er was een proces-verbaal!"
"Een proces-verbaal dat is opgesteld door een commissaris die inmiddels met vervroegd pensioen is en op een eiland in de Caraïben woont van een wel heel riante pensioenregeling," zei De Jong bitter. "Het net sluit zich, mevrouw de Wit. Maar degene die hier zojuist door het glas sloeg, wilde ons laten weten dat we te dichtbij komen. En dat betekent één ding: ze zijn nog niet klaar."
Hij liep naar de telefoon in de gang om versterking te roepen, maar op dat moment ging de vaste telefoon van de huiskamer over. Het schrille geluid sneed door de spanning heen als een mes. Niemand bewoog. De telefoon bleef overgaan. Eén keer. Twee keer. Drie keer.
Chloe keek me aan met grote, bange ogen. "Neem... neem niet op," fluisterde ze.
Maar de telefoon bleef rinkelen, en ik wist dat we niet langer konden weglopen voor de waarheid. Met trillende vingers liep ik naar het toestel, pakte de hoorn op en bracht hem naar mijn oor.
"Hallo?" zei ik met een hees stemgeluid.
Aan de andere kant van de lijn hoorde ik geen stem. Alleen een zachte, mechanische ademhaling, gevolgd door een kille boodschap die me de stuipen op het lijf joeg.
