DEEL 8 — DE KOPLAMPEN IN DE DUISTEREN NACHT
De stilte die volgde was verstikkend. Buiten gierde de wind om het dak, maar binnen hoorden we alleen het zware hijgen van Willem en het suizen van ons eigen bloed in onze oren.
“Ze zijn hier,” fluisterde Willem met een stem die nauwelijks meer dan een ritselende ademhaling was. Zijn hand greep krampachtig naar de deken. “Ze hebben ons gevonden… na al die jaren.”
Lucas liet zijn vader los en draaide zich met een ruk om naar de deuropening van de slaapkamer. Zijn spieren waren tot het uiterste gespannen. Hij keek naar mij, en in die blik lag een stille opdracht: blijf hier.
“Lucas, nee,” fluisterde ik paniekerig, terwijl ik naar voren stapte en zijn arm vastgreep. “Dit is te gevaarlijk. We moeten weg, we moeten de politie bellen!”
“Er is geen bereik hier in de duinen, mam, dat weet je best,” antwoordde Lucas grimmig terwijl hij zijn mobiele scherm liet zien: geen ontvangst. “En als we nu proberen te vluchten via de achterdeur, vangen ze ons in het open veld. Ik moet weten wie daar zit.”
Voordat we konden overleggen over onze volgende stap, klonk er een hard, dreigend geluid bij de voordeur.
Bonk. Bonk. Bonk.
Zware vuisten sloegen tegen het verweerde hout. Het huis leefde ervan op; stof dwarrelde neer from het plafond en het glas in de oude ramen rammelde in de sponningen.
“Willem! We weten dat je daar zit!” klonk een zware, mechanisch klinkende stem van buiten, vervormd door de wind. “Je tijd is om. Open de fucking deur!”
Ik voelde een ijskoude rilling over mijn rug lopen. Dit was geen gewone deurwaarder of oude bekende. Dit waren gevaarlijke mensen. Mensen die dertig jaar geleden ons leven hadden verwoest en nu blijkbaar terug waren om losse eindjes aan elkaar te knopen.
Lucas liep met vastberaden stappen de gang in. Ik wilde hem volgen, maar iets hield me tegen. Ik keek naar Willem, die op het bed lag te rillen als een rietje in de storm. Zijn ogen waren dof geworden, alsof het leven al voor de helft uit hem was weggetrokken.
“Lucas… niet doen…” mompelde Willem zwakjes.
Maar het was al te laat.
De voordeur gaf met een luid gekraak mee. Iemand van buiten had er vol tegenaan geschopt. Het houten slot brak af, en de deur vloog met een harde klap open tegen de muur van de gang.
In de deuropening stonden twee grote gestaan, gehuld in donkere regenjassen, met hun gezichten deels verborgen in de schaduw van hun capuchons. De koplampen van de jeep achter hen wierpen lange, angstaanjagende schaduwen totp in onze gang.
