DEEL 13 — HET LAATSTE GEHEIM AAN HET STERFBED
De woorden bleven in mijn keel steken toen Lucas de keuken binnenliep. Hij zag meteen aan mijn gezicht dat er iets mis was. Zijn glimlach verdween en zijn ogen vernauwden zich van bezorgdheid.
“Mam, wat is er gebeurd? Is er iets met pap in het ziekenhuis?” vroeg hij snel, terwijl hij naar de tafel liep.
Ik schudde trillend mijn hoofd en legde de brief en de foto op tafel. Lucas keek ernaar, pakte het papier vast en las de regels. Ik zag hoe de kleur uit zijn gezicht trok en zijn kaken zich strak aanspanden.
“Wie heeft dit gestuurd?” vroeg hij met een gevaarlijk rustige stem.
“Ik weet het niet,” antwoordde ik met tranen in mijn ogen. “Er stond geen afzender op. Maar Lucas… wat betekent dit? Wat voor geheim heeft je vader voor ons verborgen gehouden?”
Lucas zweeg even. Hij keek naar de oude foto van mij in het park. Toen tilde hij zijn hoofd op en keek me diep in de ogen.
“We gaan naar het ziekenhuis,” zei hij vastberaden. “Nu meteen. Als hij ons iets heeft verzwegen, wil ik het nu horen. Voordat het te laat is.”
Een uur later stonden we aan het voeteneinde van het ziekenhuisbed in de stille kamer op de vierde verdieping. Willem lag met zijn ogen dicht, zijn borst kas bewoog langzaam op en neer onder de witte lakens. Aan zijn vinger zat een klemmetje dat in een rustig ritme een piepend geluid gaf op de monitor.
“Pap,” zei Lucas met een stem die door de lege kamer echode.
Willem opende langzaam zijn ogen. Het koste hem moeite om scherp te stellen, maar toen hij ons zag, verscheen er een zwakke, droevige glimlach op zijn gezicht.
“Je… jullie zijn er,” fluisterde hij.
Lucas legde de brief en de foto op de deken voor zijn vader neer. Willem staarde ernaar, en in een fractie van een seconde zag ik iets in zijn ogen veranderen. Alle kleur verdween uit zijn toch al bleke gezicht. Hij begon zwaar te ademen; de monitor begon sneller te piepen.
“Waar is dit van, vader?” vroeg Lucas, en zijn stem klonk strenger dan hij waarschijnlijk had bedoeld. “Wie heeft dit gestuurd? En wat is het geheim waar dit over gaat? Ging het destijds echt wel alleen om schulden?”
Willem probeerde rechtop te gaan zitten, maar Lucas hield hem tegen. Met trillende handen greep de oude man de rand van de deken vast. Hij keek mij aan, en zijn ogen vulden zich met dikke tranen.
“Clara…” bracht hij uit, zijn adem stokkend. “Het spijt me… Ik moest het doen om je te beschermen tegen de enige persoon die ons echt kon vernietigen… Dezelfde persoon die nu deze brief heeft gestuurd.”
Ik voelde mijn hart bijna stilstaan. “Wie, Willem? Wie bedoel je in godsnaam?!”
Willem tilde een trillende hand op, wees met een vinger naar de nachtkast naast zijn bed, waar een kleine, oude sleutel lag.
“In de… in de kluis thuis… in de tweede la achterin… ligt het bewijs,” fluisterde hij met zijn laatste krachten. “Daar staat de naam… van degene die ons al dertig jaar achtervolgt. En geloof me… je kent die persoon beter dan je denkt.”
De monitor naast het bed begon plotseling een continue, doordringendetoon te produceren. De lijn op het scherm werd recht.
