DEEL 10 — HET VERBORGEN ARCHIEF
De glans van het metalen voorwerp in de hand van de indringer sneed door de spanning in de gang als een mes door boter. Mijn adem stokte, maar de adrenaline doorstroomde mijn aderen met een intensiteit die ik in al die jaren van verdriet en eenzaamheid niet had gevoeld. Ik was een moeder die haar zoon na dertig jaar terugvond; ik zou me niet zomaar gewonnen geven.
Voordat de man met het litteken een stap verder kon zetten, deed Lucas iets onverwachts. Met een bliksemsnelle beweging greep hij een zware kapstok van de muur en smeet die met volle kracht naar voren.
De kapstok raakte de man vol op zijn borst, waardoor hij achteruit struikelde en tegen de deurpost aan botste.
“Nu wegwezen, mam!” schreeuwde Lucas, terwijl hij zich omdraaide en mij bij mijn arm greep.
Maar in plaats van te vluchten, wees ik naar de oude kast in de gang – de kast waar we vroeger jassen in hingen, waarvan het onderste paneel altijd scheef had gezeten.
“Nee, Lucas! Wacht!” riep ik uit. “De brief van je vader… hij zei iets over bewijsstukken. Kijk naar die onderste plank!”
De man met het litteken was inmiddels weer overeind gekrabbeld, woedend, met een rood aangelopen gezicht. “Stelletje idioten! Pak ze!” gromde hij naar zijn handlanger die achter hem stond.
Lucas begreep het meteen. Met een krachtige trap ramde hij tegen het onderste paneel van de gangkast. Het hout brak met een luide knal open, en achter het schot verscheen een kleine, metalen kluis die met schroeven aan de muur was verankerd.
De handlanger stormde op ons af, zijn handen uitgestrekt om Lucas vast te grijpen. Lucas draaide zich om en deelde een harde vuistslag uit die de man vol op zijn kaak raakte. Met een doffe klap viel de handlanger achterover op de grond.
Maar de tijd drong. De man met het litteken trok nu definitief het vuurwapen uit zijn zak en richtte het recht op Lucas’ borst.
“Handen omhoog! Handen omhoog, of ik schiet nu!” brulde hij, terwijl zijn vinger al op de trekker rustde.
Ik sloot mijn ogen. Dit kon niet waar zijn. Na dertig jaar zoeken, na dertig jaar pijn, zou het hier eindigen?
Toen ging de slaapkamerdeur achter ons met een harde klap open. Willem stond in de deuropening. Hij leunde zwaar tegen het kozijn, maar in zijn hand hield hij een oud, dik logboek omhoog.
“Zoek je dit?” rolde Willems stem door de gang, schor maar krachtig genoeg om de aandacht van de indringer te trekken. “Het staat er allemaal in. Elke naam. Elke overschrijving. Als je ons iets aandoet, gaat dit rechtstreeks naar de federale politie. Het ligt al klaar om verstuurd te worden.”
De man met het litteken bevroor. Zijn wapen trilde even, verscheurd tussen de wens om wraak en de angst om alles kwijt te raken.
En toen, vanuit de verte, klonk het verlossende geluid van loeiende sirenes die door de duinen weerkaalden.
