DEEL 5 — HET SCHADUWVERLEDEN IN HET DUINHUIS
De deuropening bleef donker, alsof het huis zelf ons de toegang wilde ontzeggen. Lucas hield zijn arm beschermend voor me, hoewel hij zelf net zo goed op zijn hoede was. Samen stapten we over de drempel, het verlaten en kille interieur binnen.
De hal rook muf. De vloerbedekking was aan de randen versleten en op de tafeltjes lag een dikke laag stof. Toch was er leven in de brouwerij: in de woonkamer achter de hal brandde een kleine gaskachel, die een flakkerend, oranje licht wierp op de wanden.
“Hallo?” riep Lucas, zijn stem galmende door het lege huis. “Is hier iemand?”
Geen antwoord. Alleen het geknetter van de kachel en het suizen van de wind buiten.
We liepen verder naar de woonkamer. Daar stond een oude, doorgezeten fauteuil, een tafeltje met een kop koude thee, en… een geopende kartonnen doos die sprekend leek op de doos die ik thuis in de kast had verstopt.
Mijn ogen gleden over de inhoud van die doos. Foto’s. Tientallen oude familiefoto’s.
Ik pakte een van de foto’s vast. Het was een kiekje van Lucas toen hij nog maar vijf jaar oud was, spelend op het strand met een rood emmertje. Achterop stond met het handschrift van mijn overleden man Willem geschreven: ‘Onze toekomst, ons alles.’
Een steek van pijn doorboorde mijn borst. Willem had deze foto’s dus niet weggegooid. Hij had ze hier bewaard, verborgen in dit afgelegen huis in de duinen, ver weg van onze dagelijkse realiteit. Waarom zou een man die zijn eigen zoon de deur uitwerkte en decennialang loog over zijn verblijfplaats, een doos vol jeugdherinneringen bewaren op een plek waar niemand kon komen?
“Mam, kijk hier eens naar,” zei Lucas plotseling met een stem die klonk alsof hij een geest zag.
Hij stond bij een kleine eettafel tegen de achterste muur. Op de tafel lag een opengeslagen dagboek met een leren kaft. Lucas wees naar de op één na laatste bladzijde, waar de inkt nog relatief vers leek.
Ik liep naar hem toe en las de regels mee over zijn schouder. Het dagboek was van Willem. De datum bovenaan de pagina was van exact drie weken geleden – vlak voor Willem overleed, of wacht… nee, de datum klopte niet. Willem was vijften jaar geleden overleden, maar dit handschrift… dit dagboek was recent bijgehouden door iemand anders die Willems oude boeken had gebruikt. Of had Willem zijn dood soms in scène gezet?
Mijn adem stokte in mijn keel. De gedachte was te krankzinnig voor woorden. Mijn man lag al vijftien jaar onder de grond op de begraafplaats in het dorp. Ik was bij zijn begrafenis geweest. Ik had zijn kist gezien.
En toch… de woorden in het dagboek vertelden een heel ander verhaal. ‘Als ze de doos in de duinen vinden, is het tijd voor de waarheid. Het spijt me dat ik het zo lang heb moeten verzwijgen om hen te beschermen.’
Wie was ‘hen’? En wie had dit dagboek geschreven?
Plotseling hoorden we een zacht geluid vanuit de slaapkamer achter de woonkamer. Het geluid van schuivend hout, gevolgd door een diepe, raspende zucht.
