DEEL 12 — DE ONBEKENDE BRIEF OP DE MAT
Het huis voelde vreemd stil na alles wat er was gebeurd. Willem lag nog steeds in het ziekenhuis, stabiel maar verzwakt, en Lucas was even naar zijn eigen tijdelijke verblijf om wat spullen te halen. Ik zat aan de keukentafel met een kop lauwe koffie toen ik de planken van de gang hoorde kraken door de brievenbusklep.
Iets viel op de mat.
Normaal gesproken kwamen er alleen rekeningen of reclamefolders binnen. Maar deze envelop was anders. Dik, handgeschreven met dikke zwarte inkt, en – wat mij het meest deed schrikken – geadresseerd aan mijn eigen naam in exact hetzelfde handschrift als de documenten uit het duinhuis.
Alleen… dit was niet het handschrift van Willem.
Met trillende vingers stond ik op, liep naar de gang en pakte de envelop van de mat. Er stond geen afzender op de achterkant. Alleen een poststempel van een dorp twintig kilometer verderop, gedateerd van gisteravond.
Ik liep terug naar de keukentafel, ging zitten en sneed de envelop open met een klein mesje. Er gleed een enkel vel papier uit, samen met een oude, vergeelde zwart-witfoto.
Ik pakte de foto als eerste vast. Mijn adem stokte in mijn keel.
Het was een foto van mijzelf, zittend op een bankje in het park, dertig jaar geleden. Niet genomen door Willem, want ik keek op naar de camera met een glimlach, alsof ik begroet werd door iemand die ik kende. Maar ik kon me niet herinneren wie er toen tegenover mij had gestaan.
Daarna keek ik naar de brief. De woorden waren kort, krachtig en ijzingwekkend:
“Denk maar niet dat het voorbij is, Clara. Willem heeft misschien geprobeerd de boel te redden, maar er is een geheim dat hij nooit aan je heeft durven vertellen over die avond dat Lucas wegging. Vraag hem naar de echte reden waarom Lucas moest verdwijnen. Het was niet alleen om schulden… Het had te maken met jou.”
De grond leek onder mijn voeten weg te zakken. De kop koffie op tafel leek opeens bitter te smaken.
Wat bedoelde deze persoon? Wat voor geheim had Willem tot op zijn sterfbed stilgehouden? Ging het niet om geld? Ging het… om mij?
De deur van de woonkamer ging open. Lichte voetstappen klonken in de gang.
“Mam? Ben je daar?” klonk Lucas’ stem, warm en vertrouwd, terwijl hij zijn jas over de stoel hing.
Ik keek naar de brief in mijn hand, de foto op tafel, en voelde hoe de angst opnieuw in mij opsteeg. Moest ik het hem vertellen? Of zou deze nieuwe waarheid ons alsnog voorgoed verscheuren?
