DEEL 17 — HET EINDE VAN DE LEUGENS
De helikopters cirkelden boven ons.
Hun schijnwerpers sneden door de nacht.
"We hebben nog maar een paar minuten," zei Daniel.
Met een steen sloeg hij de geheugenkaart open.
Een minuscuul zendertje viel op de grond.
Hij verbrijzelde het onder zijn schoen.
"Nu kunnen ze ons niet langer volgen."
Maar ik schudde mijn hoofd.
"Nee."
Ik keek naar de zwarte map.
"Blijven vluchten verandert niets."
"Dit eindigt vannacht."
Daniel keek mij zwijgend aan.
Toen glimlachte hij.
Voor het eerst zag ik trots in zijn ogen.
"Je lijkt precies op je moeder."
We reden naar een geheime locatie die Noah jaren eerder had voorbereid.
Een ondergrondse bunker.
Daar stond iets wat niemand had verwacht.
Een beveiligde server.
Noah had gedurende twintig jaar alle bewijzen op meerdere plaatsen gekopieerd.
"Zelfs als de map verdwijnt," zei Daniel, "blijft de waarheid bestaan."
Ik sloot de server aan.
Op het scherm verscheen één vraag.
UPLOADEN?
Ik legde mijn vinger op de toets.
Maar voordat ik kon drukken...
ging het licht uit.
Een stem klonk achter mij.
"Dat zou ik niet doen."
Ik draaide me om.
Elizabeth stond in de deuropening.
Levend.
Ik rende naar haar toe.
"Je leeft!"
Ze knikte.
"Ik heb het gehaald."
Toen stapte er langzaam nóg iemand uit de schaduw.
Een oudere man in een donker pak.
Hij droeg geen masker.
Zijn gezicht kwam me vreemd bekend voor.
Daniel verstijfde.
"Jij..."
De man glimlachte.
"Lang geleden."
Hij keek mij aan.
"Mijn naam is Richard Kane."
"Twintig jaar geleden heb ik Project Feniks opgericht."
Mijn hart bonsde.
"U bent dus de leider?"
Hij knikte rustig.
"Victor werkte voor mij."
"Maar uiteindelijk wilde hij eruit stappen."
"Dat kon ik niet toestaan."
Elizabeth keek hem woedend aan.
"U hebt mijn vader vermoord."
Richard glimlachte kil.
"Hij heeft zijn lot zelf gekozen."
Ik voelde de woede in mij opkomen.
"Dit is voorbij."
Richard schudde langzaam zijn hoofd.
"Nee, Samantha."
"Jij denkt nog steeds dat het om macht gaat."
Hij wees naar de server.
"Daarop staan namen van honderden mensen."
"Als jij die publiceert..."
"...zullen regeringen vallen, banken instorten en duizenden onschuldige werknemers hun baan verliezen."
Ik zweeg.
Voor het eerst twijfelde ik.
Was de waarheid werkelijk altijd de beste keuze?
Richard zag mijn aarzeling.
Hij glimlachte.
"Je hebt precies één minuut."
"Druk op die knop..."
"...of geef mij het dossier."
Daniel legde zijn hand op mijn schouder.
"Welke keuze je ook maakt..."
"Ik zal achter je staan."
Ik keek naar de knop.
Naar Richard.
Naar Elizabeth.
En naar de map die mijn leven had veranderd.
Ik haalde diep adem...
en stak mijn hand uit.
EINDE DEEL 17 — WORDT VERVOLGD...
