DEEL 13 — HET OFFER
Elizabeth Hale hield haar pistool roerloos op Daniel gericht.
"Leg het wapen neer," zei ze koud.
"Anders sterft hij."
Ik stapte instinctief voor Daniel.
"Nee!"
Elizabeth glimlachte.
"Je lijkt meer op je vader dan je denkt."
Daniel fluisterde achter mij:
"Ga opzij, Samantha."
"Nee."
"Als ze wil schieten..."
"...dan zal ze eerst langs mij moeten."
Een paar seconden keek Elizabeth mij zwijgend aan.
Toen liet ze langzaam haar pistool zakken.
"Interessant."
"Jij zou werkelijk je leven voor hem geven."
Op datzelfde moment klonk een zware explosie boven ons.
De tunnel schudde.
Stof viel van het plafond.
Noah stormde de trap af.
"We moeten weg!"
"Ze hebben de hele vuurtoren omsingeld."
Elizabeth keek naar haar horloge.
"Te laat."
Plotseling verscheen Victor Hale aan het einde van de tunnel.
Hij kwam alleen.
Geen bewakers.
Geen wapens in zijn handen.
Hij keek mij recht aan.
"Samantha."
"Ik ben moe van dit spel."
"Kom met mij mee."
"Ik zal je ouders vrijlaten."
Daniel stapte naar voren.
"Leugenaar."
Victor zuchtte.
"Twintig jaar geleden maakte jij één fout."
"En daarvoor hebben tientallen mensen moeten sterven."
Ik keek verbaasd naar Daniel.
"Waar heeft hij het over?"
Daniel antwoordde niet.
Victor haalde langzaam een oude foto uit zijn jas.
Hij gooide hem naar mij toe.
Op de foto stonden Daniel...
Victor...
mijn moeder Laura...
en nóg iemand.
Een jonge vrouw met donker haar.
Ze hield een baby vast.
Op de achterkant stond met de hand geschreven:
'Familie Carter – één week voor de brand.'
"Welke brand?" fluisterde ik.
Victor keek me zonder enige emotie aan.
"De brand waarbij jouw biologische moeder is gestorven."
Ik voelde mijn adem wegvallen.
"Wat?"
"Laura is niet jouw biologische moeder."
"Zij heeft jou alleen opgevoed."
Ik draaide me onmiddellijk naar Daniel.
Zijn ogen vulden zich met tranen.
Hij zei niets.
En dat zwijgen...
was opnieuw het enige antwoord dat ik nodig had.
Voordat ik iets kon vragen, klonk er een schot.
BANG!
Daniel schreeuwde het uit.
Maar hij was niet geraakt.
Noah zakte langzaam op zijn knieën.
Hij had zich vóór Daniel geworpen.
De kogel had zijn borst doorboord.
Met moeite keek hij naar mij.
Hij glimlachte zwak.
"Laat... dit... niet... voor niets zijn..."
Zijn ogen sloten zich.
Voor altijd.
Victor draaide zich rustig om en liep weg.
Zijn laatste woorden bleven door de tunnel galmen.
"Als je de waarheid over je echte moeder wilt kennen..."
"...kom dan morgenavond alleen naar Blackstone Manor."
De stilte die volgde voelde ondraaglijk.
Ik knielde naast Noah.
Toen stond ik langzaam op.
Mijn tranen waren verdwenen.
Ik keek Daniel aan.
"Geen geheimen meer."
"Morgen eindigt dit."
EINDE DEEL 13 — WORDT VERVOLGD...
