DEEL 15 — DE VAL VAN VICTOR HALE
Het landhuis trilde onder de explosies.
Overal klonk glasgerinkel.
De mannen met het zilveren feniks-embleem drongen steeds verder naar binnen.
Victor Hale keek niet bang.
Hij keek... verslagen.
"Ze zijn eerder gekomen dan ik had verwacht," zei hij zacht.
Ik greep zijn arm.
"Wie zijn zij?"
Victor antwoordde niet meteen.
Toen keek hij mij recht aan.
"Twintig jaar geleden dacht iedereen dat ík de leider was."
"Maar ik werkte voor iemand anders."
Mijn hart sloeg een slag over.
"De Feniks."
Daniel verstijfde.
"Die organisatie bestaat dus echt..."
Victor knikte.
"Ik heb jarenlang hun bevelen uitgevoerd."
"Tot ik ontdekte dat ze ook mijn eigen familie wilden uitroeien."
Elizabeth keek haar vader geschokt aan.
"Waarom heb je mij dat nooit verteld?"
"Omdat ik dacht dat ik jullie kon beschermen."
Plotseling werd de deur uit haar scharnieren geblazen.
BOEM!
Gemaskerde soldaten stormden de bibliotheek binnen.
"Niemand bewegen!"
Een man in een zwart uniform stapte naar voren.
Zijn gezicht bleef verborgen achter een masker.
Hij keek eerst naar Victor.
Daarna naar mij.
"Geef ons het originele dossier."
"Dan laten we jullie misschien leven."
Victor begon te lachen.
Een vermoeide, bittere lach.
"Na twintig jaar denken jullie nog steeds dat ik het dossier heb?"
De gemaskerde leider richtte zijn wapen op Elizabeth.
"Laatste kans."
Victor keek naar zijn dochter.
Toen naar mij.
En nam een besluit.
Hij haalde langzaam een kleine geheugenkaart uit de binnenzak van zijn jas.
Niet de USB.
Een veel kleinere kaart.
"Hier staat alles op."
Hij draaide zich naar mij.
"Samantha..."
"Pak hem."
Hij gooide de geheugenkaart mijn kant op.
Ik ving hem net op tijd.
Op hetzelfde moment klonk een schot.
BANG!
Victor schokte achteruit.
Een rode vlek verscheen op zijn borst.
Elizabeth schreeuwde.
"Vader!"
Victor viel op zijn knieën.
Met zijn laatste kracht keek hij naar mij.
"Vertrouw..."
Hij begon hevig te hoesten.
"...niemand..."
"...behalve..."
Maar hij kon zijn zin niet afmaken.
Victor Hale viel levenloos op de grond.
De leider van de gemaskerde mannen draaide zich naar zijn mensen.
"Neem de kaart."
"En dood iedereen die zich verzet."
Daniel trok mij achter een boekenkast.
Elizabeth pakte het pistool van haar vader op.
Ze keek naar mij.
Er stonden tranen in haar ogen.
"Ik heb mijn hele leven voor de verkeerde mensen gewerkt."
Ze haalde diep adem.
"Vanaf nu vecht ik aan jouw kant."
Op dat moment begon de vloer onder de bibliotheek te trillen.
Een verborgen explosief was geactiveerd.
Noodlampen sprongen aan.
Een metalen stem klonk door het gebouw:
"Zelfvernietiging geactiveerd. Nog 5 minuten."
Ik keek naar Daniel.
Hij kneep stevig in mijn hand.
"We moeten nu kiezen."
"Vluchten..."
"...of de waarheid voorgoed veiligstellen."
EINDE DEEL 15 — WORDT VERVOLGD...
