DEEL 14 — BLACKSTONE MANOR
De volgende avond reed ik alleen naar Blackstone Manor.
Een verlaten landhuis, verscholen tussen oude eiken en dichte mist.
De poorten gingen vanzelf open.
Alsof iemand al op mij wachtte.
Ik stapte uit.
Geen bewakers.
Geen camera's.
Alleen een doodse stilte.
De voordeur kraakte langzaam open.
"Kom binnen, Samantha."
Het was de stem van Victor Hale.
Ik liep de grote hal binnen.
Aan de muren hingen tientallen oude foto's.
Op bijna elke foto stond Victor.
Politici.
Rechters.
Bankiers.
En...
mijn moeder Laura.
Ik bleef verstijfd staan.
Victor verscheen boven aan de trap.
"Je hebt altijd gedacht dat Logan jouw grootste vijand was."
Hij glimlachte flauwtjes.
"Logan was slechts een pion."
Hij daalde langzaam de trap af.
"Zelfs Elizabeth kende niet het hele verhaal."
Hij wees naar een gesloten houten deur.
"Daarachter ligt de waarheid waar je al je hele leven naar zoekt."
Met bonzend hart opende ik de deur.
Het was een oude bibliotheek.
Midden in de kamer stond een projector.
Victor drukte op een knop.
Een videobeeld verscheen op een wit scherm.
Een jonge vrouw keek recht in de camera.
Ze had dezelfde ogen...
dezelfde glimlach...
als ik.
Mijn adem stokte.
"Mijn naam is Anna Carter."
"Als Samantha ooit deze opname ziet..."
"...dan betekent het dat ik er niet meer ben."
Tranen stroomden over mijn gezicht.
"Anna..." fluisterde Daniel, die ongemerkt achter mij was verschenen.
Victor had hem bewust laten binnenkomen.
Op de opname vervolgde Anna:
"Victor Hale heeft mijn familie verraden."
"Hij wil een dossier bemachtigen dat bewijst hoe hij samen met invloedrijke mensen jarenlang moorden, fraude en corruptie heeft verborgen."
"Daarom moet mijn dochter verdwijnen."
"Als je dit ziet, Samantha..."
"...weet dan één ding."
"Je vader Daniel heeft nooit opgegeven."
"Hij heeft elke dag gevochten om jou terug te vinden."
De opname eindigde.
Ik draaide me langzaam om.
Victor keek me zonder emotie aan.
"Dat deel van het verhaal is waar."
Ik fronste.
"Waarom laat u mij dit zien?"
Hij haalde diep adem.
"Omdat ik niet degene ben die Anna heeft vermoord."
Op datzelfde moment vloog de deur van de bibliotheek open.
Elizabeth stormde naar binnen.
Haar gezicht was lijkbleek.
"Vader!"
"We moeten hier weg!"
"Ze zijn gekomen!"
Victor keek haar verbaasd aan.
"Wie?"
Nog voordat ze kon antwoorden...
klonk buiten een reeks explosies.
BOEM! BOEM! BOEM!
Het hele landhuis schudde.
Ramen sprongen uit elkaar.
Een gewapende groep in zwarte gevechtskleding stormde het terrein op.
Op hun uniform stond slechts één symbool.
Een zilveren feniks.
Daniel keek naar het embleem...
en fluisterde geschokt:
"Nee..."
"Ze hebben ons eindelijk gevonden."
EINDE DEEL 14 — WORDT VERVOLGD...
