DEEL 12 — HET DNA-GEHEIM
"Zeg iets!" riep ik.
Mijn stem brak.
"Vertel me dat dit niet waar is!"
Daniel keek naar de geboorteakte.
Zijn handen trilden.
"Dat document is echt..."
mompelde hij.
Mijn wereld stortte in.
"Dan... is Victor Hale mijn vader?"
"Nee."
Zijn antwoord kwam zonder aarzeling.
"Maar waarom staat zijn naam erop?"
Daniel haalde diep adem.
"Omdat Victor ervoor heeft gezorgd dat alle officiële documenten werden vervalst."
"Hij wilde dat de wereld zou geloven dat jij zijn dochter was."
"Waarom?"
"Omdat jij de enige erfgenaam bent van iets wat hij nooit heeft kunnen bemachtigen."
Ik voelde de grond onder mijn voeten verdwijnen.
"Ik begrijp het niet."
Noah opende een metalen kast en haalde een kleine koelbox tevoorschijn.
Daarin lagen verschillende verzegelde enveloppen.
Hij pakte er één uit.
"Daniel heeft hier twintig jaar op gewacht."
Hij gaf mij een DNA-kit.
"Twintig jaar geleden liet Daniel in het geheim DNA veiligstellen."
"Voor het geval Victor ooit precies dit zou doen."
Mijn handen beefden terwijl ik het pakket opende.
Binnenin zat een officieel laboratoriumrapport.
Ik las de eerste regels.
Daarna de laatste.
Mijn ogen vulden zich met tranen.
99,9998% waarschijnlijkheid.
Biologische vader: Daniel Carter.
Ik keek naar Daniel.
Voor het eerst sinds ik hem had ontmoet...
omhelsde ik hem.
Hij sloot zijn armen stevig om mij heen.
"Het spijt me," fluisterde hij.
"Elke dag dat ik niet bij je kon zijn."
Ik wilde antwoorden...
maar op dat moment ging alle stroom uit.
De vuurtoren werd in complete duisternis gehuld.
Alle computers vielen uit.
Alle schermen werden zwart.
Noah keek direct naar buiten.
Zijn gezicht verstarde.
"Ze hebben de generator uitgeschakeld."
Plotseling klonk een explosie.
BOEM!
Een deel van de muur stortte naar binnen.
Zwaarbewapende mannen stormden het gebouw binnen.
"NIEMAND BEWEGEN!"
Schoten vulden de vuurtoren.
Noah vuurde terug.
Daniel trok mij mee naar een geheime trap die naar beneden leidde.
We renden de donkere tunnel in.
Maar halverwege bleef Daniel plotseling staan.
Voor ons stond een vrouw.
Ze droeg een zwart pak.
In haar hand hield ze een pistool.
Toen ze langzaam haar capuchon afzette...
herkende ik haar onmiddellijk.
Mijn adem stokte.
"Emily..."
Ze glimlachte.
"Nee, Samantha."
"Rechercheur Emily Brooks bestaat niet."
"Dat was alleen mijn dekmantel."
Ze richtte haar wapen op Daniel.
"Mijn echte naam..."
"...is Elizabeth Hale."
Ze keek mij recht in de ogen.
"En ik ben de dochter van Victor Hale."
EINDE DEEL 12 — WORDT VERVOLGD...
