DEEL 6 — HET DOSSIER VAN SABRINA
De boerderij trilde opnieuw.
BOEM!
Een tweede explosie sloeg een deel van de schuur aan flarden.
Hayden trok het jongetje achter een stenen muur.
"Blijf laag."
Boven klonken schoten.
Abraham Rosales greep zonder aarzelen een oud jachtgeweer dat achter de deur verborgen hing.
Zijn zeven zonen namen positie in voor de ramen.
Voor het eerst stonden ze niet tegenover Hayden...
maar naast hem.
De onbekende man in het zwarte pak bleef opvallend kalm.
"Ze zijn sneller gekomen dan ik had verwacht."
Hayden keek hem scherp aan.
"Wie zijn 'ze'?"
De man antwoordde niet.
Hij schoof alleen de vergeelde map verder naar Hayden.
"Lees de laatste pagina."
Tussen de DNA-rapporten zat een verzegelde envelop.
Met Sabrina's handschrift.
Haydens hart bonsde terwijl hij hem openscheurde.
"Hayden, Als je deze brief leest, betekent het dat ik je niet meer zelf kan beschermen. Alles wat ik je over mijn verleden vertelde, was waar... maar niet volledig. Het jongetje dat je vandaag hebt gevonden heet Noah. Hij is niet mijn zoon. Maar ik heb hem jarenlang verborgen gehouden omdat hij de laatste erfgenaam is van de familie Devereaux. Mensen zullen hem zoeken zolang hij leeft. Vertrouw niemand... zelfs mij niet."
Hayden voelde hoe zijn handen begonnen te trillen.
"Sabrina wist dit allemaal..."
De onbekende knikte.
"Ze heeft haar leven gegeven om Noah te beschermen."
Plotseling keek Noah naar Hayden.
Zijn grote blauwe ogen stonden vol tranen.
"Waar is mama Sabrina?"
Niemand antwoordde.
Hayden knielde neer.
"Ze hield heel veel van je."
Noah begon zacht te huilen.
Op dat moment sloeg de voordeur met een harde knal open.
Drie gemaskerde mannen stormden naar binnen.
RATATATAT!
Kogels vlogen door de woonkamer.
Hayden duwde Noah onder de tafel en opende het vuur.
Binnen enkele seconden lagen twee aanvallers op de grond.
De derde probeerde te vluchten.
Abraham haalde hem neer met één welgemikt schot.
De stilte duurde slechts enkele seconden.
Toen klonk opnieuw de megafoon.
"Kapitein Stanton!"
"We geven je nog vijf minuten."
"Lever Noah uit..."
"...of we steken het hele terrein in brand."
Hayden keek door het kapotte raam.
Minstens dertig zwaarbewapende mannen omsingelden de boerderij.
Pantservoertuigen.
Scherpschutters.
Zelfs drones cirkelden boven het dak.
"Dit is geen gewone bende," mompelde hij.
De onbekende man haalde langzaam een oude foto uit zijn binnenzak.
Op de foto stonden drie jonge soldaten.
Hayden.
Sabrina.
En...
de onbekende man.
Hayden staarde hem verbijsterd aan.
"Dat kan niet."
"Ik heb u nog nooit ontmoet."
De man glimlachte droevig.
"Dat denk jij."
Hij draaide de foto om.
Op de achterkant stond een datum.
12 augustus, twintig jaar geleden.
De dag waarop Hayden tijdens een geheime militaire missie officieel als vermist was opgegeven.
De man keek hem recht aan.
"Je geheugenverlies was geen ongeluk."
"Het was onderdeel van een operatie."
Hayden voelde zijn wereld opnieuw instorten.
"Welke operatie?"
De man antwoordde met slechts twee woorden.
"Operatie Phoenix."
Voordat Hayden nog iets kon vragen, richtte een rode laserspot zich op Noah's borst.
Een scherpschutter had hem in het vizier.
En buiten begon de leider van de gemaskerde mannen langzaam af te tellen.
"Vijf..."
"Vier..."
"Drie..."
Wordt vervolgd...
