DEEL 14 — DE LAATSTE AANVAL
De bunker was muisstil.
Iedereen staarde naar het zwarte scherm.
Victor Stanton leefde.
Niet alleen dat...
Hij had al twintig jaar een geheim leger opgebouwd.
Hayden balde zijn vuisten.
"Ik maak hier vandaag een einde aan."
Lucas liep naar een oude computer en wist het videosignaal terug te halen.
Na enkele seconden verscheen een kaart op het scherm.
Een rood knipperend punt lag diep in de Zwitserse Alpen.
"Daar zit hij," zei Lucas.
"Het hoofdkwartier van Phoenix."
Daniel keek Hayden aan.
"Als we hem nu niet stoppen, verdwijnen die kinderen voorgoed."
Hayden knikte.
"Dan gaan we."
Op dat moment zakte Noah opnieuw op zijn knieën.
Zijn gouden ogen verschenen heel even.
Hij wees naar de kaart.
"Niet de hoofdingang..."
"Daar wachten ze op jullie."
Hij schoof met zijn vinger naar een smalle tunnel aan de noordzijde.
"Hier."
"Dit is de enige weg."
Lucas keek verbaasd.
"Die tunnel staat nergens op onze kaarten."
Noah antwoordde zacht:
"Ik... weet niet waarom ik het weet."
Hayden legde een hand op zijn schouder.
"Dat is genoeg."
* * *
Twaalf uur later.
Een militaire transporthelikopter vloog laag tussen de besneeuwde bergtoppen.
Aan boord zaten Hayden, Daniel, Lucas, Abraham en de zes overgebleven zonen, samen met Noah.
Niemand sprak.
Iedereen wist dat dit waarschijnlijk hun laatste missie zou zijn.
Toen verscheen het fort.
Een gigantisch complex, uitgehouwen in de rotsen.
Verborgen onder sneeuw en ijs.
Daniel glimlachte kort.
"Daar is hij."
Via de geheime tunnel drongen ze het complex binnen.
Alles verliep stil...
Tot het eerste alarm afging.
WEEEEOOO!
"Ze weten dat we hier zijn!" riep Lucas.
Binnen enkele seconden stroomden tientallen Phoenix-soldaten de gangen in.
RATATATAT!
De kogels vlogen alle kanten op.
Abraham en zijn zonen dekten de achterhoede.
Daniel leidde Hayden en Noah steeds dieper het complex in.
Na een hevig gevecht bereikten ze een enorme ronde zaal.
In het midden stond Victor Stanton.
Alleen.
Alsof hij al die tijd op hen had gewacht.
Hij glimlachte.
"Welkom thuis, Hayden."
Hayden richtte zijn pistool.
"Geen stap verder."
Victor hief langzaam zijn handen.
"Je lijkt precies op mij."
"Dat is het probleem."
Hayden haalde de trekker over.
Klik.
Geen schot.
Hij keek verbaasd naar zijn pistool.
Leeg.
Victor glimlachte.
"Je hebt nog steeds dezelfde fout."
Hij trok zelf een wapen...
Maar richtte het niet op Hayden.
Hij richtte het op Noah.
"De jongen leeft te lang."
Nog voordat Victor kon schieten, sprong Daniel ertussen.
BANG!
De kogel trof Daniel vol in de borst.
Hij viel achterover.
Hayden ving zijn broer op.
Daniel glimlachte zwak.
"Nu... herinner ik me alles..."
"Jij was altijd degene... die ons zou redden..."
Zijn hand gleed langzaam uit die van Hayden.
Hij bewoog niet meer.
Hayden schreeuwde het uit van woede.
Hij keek Victor recht aan.
Voor het eerst in jaren zag Victor geen soldaat tegenover zich...
Maar een zoon die niets meer te verliezen had.
Hayden stormde op hem af.
De twee mannen botsten midden in de zaal.
Terwijl ze vochten, begon het hele complex te trillen.
Een automatische stem galmde door de luidsprekers:
"ZELFVERNIETIGING GESTART."
"NOG 10 MINUTEN."
Victor lachte.
"Als ik val..."
"...neemt Phoenix jullie allemaal mee."
Wordt vervolgd... (Laatste deel)
