DEEL 12 — HET GEHEIM VAN KOLONEL VOSS
De bunker werd ijskoud stil.
Hayden staarde naar de vrouw.
"Kolonel Elena Voss..."
"Dat is onmogelijk."
Twintig jaar geleden had hij haar lichaam zelf zien verdwijnen in de vlammen.
Elena glimlachte spottend.
"Dat is precies wat jullie moesten geloven."
Ze liep langzaam naar voren.
De Phoenix-soldaten gingen onmiddellijk voor haar opzij.
Zelfs de generaal boog kort zijn hoofd.
Hayden merkte het meteen.
De generaal stond niet boven haar...
Hij werkte voor haar.
Lucas kneep zijn ogen samen.
"Jij leidt Phoenix."
Elena schudde haar hoofd.
"Nee."
"Ik ben slechts de bewaker."
"De echte leider wacht al twintig jaar."
Hayden voelde opnieuw een scherpe pijn in zijn hoofd.
Steeds meer herinneringen keerden terug.
Hij zag een geheime militaire basis.
Een laboratorium.
Een groep kinderen.
En Noah...
nog als baby.
Sabrina droeg hem in haar armen terwijl alarmen afgingen.
Ze keek Hayden aan.
"Als mij iets overkomt, moet jij hem beschermen."
Het beeld verdween.
Hayden keek naar Noah.
"Ik heb het haar beloofd..."
Noah pakte zwijgend zijn hand vast.
Op dat moment begon de vloer van de bunker te trillen.
BOEM!
Een explosie schudde het hele complex.
Een Phoenix-soldaat stormde naar binnen.
"Kolonel!"
"Onze buitenste verdedigingslinie is doorbroken!"
Elena fronste.
"Door wie?"
De soldaat slikte.
"Onbekende speciale eenheid..."
"Zij dragen geen Phoenix-embleem."
Nog voordat hij kon uitspreken, vloog hij achterover door een kogel.
BANG!
De zware stalen deur werd opengetrapt.
Door de rook verschenen vijf volledig zwart geklede commando's.
Hun leider zette zijn helm af.
Hayden verstijfde.
De man leek als twee druppels water op hem.
Dezelfde ogen.
Dezelfde kaaklijn.
Alleen een oud litteken over zijn rechterwang maakte het verschil.
De onbekende glimlachte.
"Hallo, broertje."
Iedereen keek geschokt naar Hayden.
"Broertje?" fluisterde Abraham.
Hayden schudde zijn hoofd.
"Ik heb geen broer..."
De man haalde langzaam een oude militaire identiteitsplaat uit zijn zak.
Daarop stonden twee namen.
Daniel Stanton
Hayden Stanton
Lucas werd lijkbleek.
"Nee..."
"Ze hebben hem ook nog in leven gelaten."
Daniel richtte zijn geweer op Elena Voss.
"Het spel is voorbij."
Maar Elena begon alleen maar te lachen.
"Jullie zijn precies op tijd."
Ze drukte op een verborgen knop in haar handschoen.
Overal in de bunker begonnen rode waarschuwingslichten te knipperen.
Een computerstem klonk door de luidsprekers.
"PROJECT GENESIS VOLTOOID."
"FASE TWEE WORDT GEACTIVEERD."
Op datzelfde moment zakte Noah plotseling op zijn knieën.
Hij greep zijn hoofd vast.
Zijn ogen veranderden langzaam van helderblauw...
naar fel goud.
Toen sprak hij met een stem die niet van een achtjarige jongen kon zijn.
"Ik weet eindelijk..."
"...waar de oprichter van Phoenix zich al twintig jaar verstopt."
Hayden keek geschokt naar Noah.
Maar wat hem nog meer deed verstijven...
was dat Noah hem vervolgens recht aankeek en zei:
"Papa..."
Wordt vervolgd...
