DEEL 4
Het schot galmde door de ziekenhuisgang.
Hayden rende zonder nog één seconde te twijfelen naar Sabrina's kamer.
Agenten schreeuwden door elkaar.
Verpleegkundigen doken weg.
Toen hij de intensive care binnenstormde, zag hij een man in een doktersjas op de grond liggen.
Hij was door een FBI-agent neergeschoten.
Maar hij was geen arts.
Onder zijn jas droeg hij een kogelvrij vest.
In zijn hand lag een injectiespuit.
Nog één stap dichterbij... en Sabrina was gestorven.
Hayden voelde zijn bloed koken.
Hij greep de man bij zijn kraag.
"Wie heeft je gestuurd?"
De man lachte, ondanks het bloed dat uit zijn mond liep.
"Je denkt nog steeds dat Abraham de baas is..."
Hij begon te hoesten.
"Nee... hij werkt ook maar voor iemand."
Voordat Hayden verder kon vragen, kreeg de man een hartstilstand.
Overleden.
Geen antwoorden.
Alleen meer vragen.
Op dat moment kwam de arts haastig de kamer binnen.
"Kapitein Stanton!"
Hij draaide zich om.
"Uw vrouw is wakker."
Hayden snelde naar Sabrina's bed.
Voor het eerst sinds maanden opende ze langzaam haar ogen.
Ze kneep zwak in zijn hand.
"Het spijt me..."
Hayden schudde zijn hoofd.
"Niet praten. Je bent veilig."
Sabrina keek hem recht aan.
"Nee..."
"Niemand is veilig."
Met haar laatste krachten wees ze naar de envelop die Mason had gegeven.
"Niet... het geboortecertificaat..."
"De achterkant..."
Hayden draaide het vergeelde document om.
Aan de achterzijde stond een met de hand getekende kaart.
Midden op de kaart was één plek rood omcirkeld.
Een verlaten boerderij, diep verscholen in de bossen.
Daarnaast stond slechts één zin.
"Hier begon alles. Hier liggen de echte bewijzen begraven."
Voordat Hayden iets kon vragen, piepten de monitoren plotseling luid.
Sabrina verloor opnieuw het bewustzijn.
Artsen duwden hem de kamer uit.
Terwijl de deuren van de operatiekamer dichtschoven, kwam Mason buiten adem aanrennen.
Zijn gezicht was lijkbleek.
"Hayden..."
"Ze zijn al onderweg naar de boerderij."
"Wie?"
Mason keek hem angstig aan.
"Niet mijn vader..."
"...maar degene voor wie hij al dertig jaar werkt."
Op hetzelfde moment verscheen op Haydens telefoon een onbekend bericht.
Er zat slechts één foto bij.
Op de foto stond een klein jongetje van ongeveer vijf jaar oud.
Onder de foto stond maar één zin:
"Als je de waarheid wilt vinden... moet je eerst dit kind redden."
Hayden verstijfde.
Want hij herkende het gezicht onmiddellijk.
Het jongetje leek als twee druppels water op hemzelf toen hij vijf jaar oud was.
