DEEL 11 — DE WAARHEID OVER SABRINA
De bunker werd doodstil.
Zelfs de schoten buiten leken voor een moment te verdwijnen.
Hayden keek de generaal recht in de ogen.
"Jij hebt Sabrina vermoord."
De oude man schudde langzaam zijn hoofd.
"Nee."
"Ik gaf het bevel..."
"...maar ik haalde de trekker niet over."
Haydens vingers klemden zich om zijn pistool.
"Dat verandert niets."
De generaal zuchtte.
"Je denkt nog steeds dat je alles weet."
Hij haalde een kleine afstandsbediening uit zijn zak en drukte op een knop.
Een verborgen projector kwam tot leven.
Op de muur verscheen beveiligingsbeeld van acht jaar geleden.
Sabrina rende door een verlaten onderzoekscentrum.
In haar armen droeg ze een klein jongetje.
Noah.
Achter haar klonk geweervuur.
Phoenix-agenten kwamen snel dichterbij.
Toen verscheen plotseling...
Hayden.
Of beter gezegd...
een jongere Hayden in een zwart Phoenix-uniform.
Iedereen in de bunker verstijfde.
"Nooit..." fluisterde Hayden.
"Dat kan niet..."
Op de beelden richtte Hayden zijn geweer op Sabrina.
Lucas sloeg zijn ogen neer.
"Ze hebben je gebruikt."
"Na het wissen van je geheugen maakten ze van jou hun perfecte soldaat."
De generaal glimlachte.
"Jij was mijn beste wapen."
Op het scherm gebeurde iets onverwachts.
Sabrina keek Hayden recht aan.
Ze huilde niet.
Ze glimlachte.
Heel zacht.
Alsof ze wist dat hij haar niet meer herkende.
Toen zei ze slechts drie woorden.
"Ik vergeef je."
Ze drukte Noah in Haydens armen.
Nog voordat de Phoenix-agenten haar konden bereiken, sloot ze de zware stalen deur achter zich.
BOEM!
Een enorme explosie vulde het scherm.
Het beeld viel weg.
Noah begon hard te huilen.
"Ze heeft mij gered..."
Lucas knikte.
"Ze offerde zichzelf op zodat jij kon ontsnappen."
Hayden voelde zijn knieën slap worden.
Al die jaren had hij gedacht dat Sabrina hem had verlaten...
Maar in werkelijkheid had ze haar leven gegeven om hem én Noah te beschermen.
De generaal stapte langzaam dichterbij.
"Nu begrijp je het eindelijk."
"Geef Noah aan mij."
"Zijn taak is nog niet voltooid."
Hayden stond langzaam op.
Hij veegde het bloed van zijn gezicht.
Zijn blik was ijskoud.
"Nee."
"Vandaag eindigt Phoenix."
De generaal glimlachte.
"Dat denk je."
Hij klapte één keer in zijn handen.
Vanuit een tweede geheime doorgang marcheerden tientallen zwaarbewapende soldaten naar binnen.
Maar daarachter verscheen nóg iemand.
Een vrouw.
Ongeveer veertig jaar oud.
Lang donker haar.
Een litteken over haar linkerwang.
Toen Lucas haar zag, trok alle kleur uit zijn gezicht.
"Onmogelijk..."
Hayden keek verbaasd.
"Ken je haar?"
Lucas fluisterde:
"Dat is..."
"...Kolonel Elena Voss."
"De enige agent die twintig jaar geleden samen met ons stierf."
De vrouw glimlachte kil.
"Jullie vergissen je."
"Ik ben nooit gestorven."
"En Operatie Phoenix is nog maar net begonnen."
Wordt vervolgd...
