DEEL 8 — DE MAN DIE NOOIT HAD MOGEN BESTAAN
De hele autorit naar het huis van dokter Adrian Vale zei niemand iets.
De foto lag op de achterbank.
Jessi had hem in een plastic hoes gestopt, alsof het een bewijsstuk was dat elk moment kon verdwijnen.
Ivan reed.
Rachel zat naast hem en controleerde voortdurend haar telefoon.
“Zijn adres klopt,” zei ze uiteindelijk.
“Hoe ver?”
“Ongeveer twintig minuten.”
Jessi keek uit het raam.
De straten gleden voorbij, maar ze zag nauwelijks iets.
Ze kon maar aan één ding denken.
De foto.
Zijzelf.
Elena.
En Adrian Vale.
Twintig jaar geleden.
“Waarom zou een arts foto's van ons hebben?” vroeg Jessi.
Rachel keek naar haar.
“Dat weten we nog niet.”
“En waarom wist die onbekende beller dat we die foto hadden gevonden?”
Ivan kneep zijn handen steviger om het stuur.
“Dat is het probleem.”
“Wat?”
“Hij wist precies waar we waren.”
Rachel keek hem aan.
“Misschien werden we gevolgd.”
Ivan keek in zijn achteruitkijkspiegel.
Achter hen reed een donkere sedan.
Hij reed al zeker tien minuten achter hen.
“Hou die auto in de gaten.”
Rachel draaide zich om.
De sedan veranderde onmiddellijk van rijstrook.
“Zie je hem?”
“Ja.”
“Denk je dat…”
“Ik weet het niet.”
Ivan sloeg plotseling rechtsaf.
De sedan reed rechtdoor.
Rachel keek achterom.
“Hij is weg.”
Jessi ademde langzaam uit.
“Misschien was het niets.”
Ivan antwoordde niet.
Twintig minuten later bereikten ze een klein huis aan de rand van een bosgebied.
Het huis zag er verlaten uit.
Geen auto op de oprit.
Geen licht achter de ramen.
Rachel keek naar het adres.
“Dit is het.”
Ivan stapte uit.
Jessi bleef even zitten.
“Wat als hij niet met ons wil praten?”
Ivan keek haar aan.
“Dan dwingen we hem niet.”
“En als hij liegt?”
“Dan zoeken we bewijs.”
Ze stapte uit.
Rachel liep naar de voordeur en belde aan.
Niets.
Ze belde opnieuw.
Nog steeds niets.
Toen zag Ivan iets.
“Wacht.”
Naast de deur stond een kleine plantenbak.
Daaronder lag een sleutel.
Rachel keek hem aan.
“Dat is wel heel toevallig.”
Ivan pakte de sleutel niet.
“Niemand raakt iets aan.”
Rachel knikte.
Ze belde de politie.
Maar voordat iemand iets kon doen, ging de voordeur langzaam open.
Een oude man stond in de deuropening.
Hij was mager.
Grijs haar.
Een wandelstok in zijn hand.
Zijn ogen waren scherp.
Heel scherp.
Hij keek eerst naar Ivan.
Toen naar Jessi.
En bleef vervolgens volledig stil.
Jessi voelde een vreemde rilling door haar lichaam gaan.
“Dokter Vale?”
De man keek naar haar.
“Jij.”
Het was geen vraag.
Jessi slikte.
“U kent mij?”
Adrian Vale deed een stap achteruit.
“Ga weg.”
Ivan fronste.
“Dokter Vale, we willen alleen vragen stellen.”
“Ik heb niets te zeggen.”
Rachel haalde de foto tevoorschijn.
Op het moment dat Adrian de foto zag, veranderde zijn gezicht.
Zijn wandelstok viel bijna uit zijn hand.
“Waar hebben jullie die vandaan?”
Jessi antwoordde:
“In een opslagruimte van Michael Reed.”
Adrian werd bleek.
“Michael…”
Hij keek naar de straat.
Alsof hij verwachtte dat iemand ieder moment zou verschijnen.
“Kom binnen.”
Ze liepen naar binnen.
Adrian sloot onmiddellijk alle gordijnen.
Daarna controleerde hij de voordeur twee keer.
“U bent bang,” zei Jessi.
Adrian keek haar aan.
“Ik ben al twintig jaar bang.”
Ivan voelde een koude rilling.
“Waarvoor?”
Adrian liep langzaam naar een kast.
Hij haalde een oude doos tevoorschijn.
“Voor hen.”
“Wie zijn hen?”
Adrian zette de doos op tafel.
“Luca was nooit het hoofd.”
Jessi keek hem aan.
“Dat weten we.”
Adrian schudde zijn hoofd.
“Nee. Jullie begrijpen het nog steeds niet.”
Hij opende de doos.
Binnen lagen oude medische documenten.
Een ziekenhuisbadge.
Een cassettebandje.
En tientallen foto's.
Jessi pakte één foto.
Ze zag zichzelf.
Als jonge vrouw.
Liggend in een ziekenhuisbed.
Naast haar stond Adrian.
Maar er stond nog iemand op de foto.
Een man met een wit uniform.
Jessi staarde naar hem.
“Wie is dat?”
Adrian antwoordde niet.
Ivan pakte de foto.
“Dokter Vale.”
Adrian keek naar de grond.
“Zijn naam was Thomas Sterling.”
Jessi verstijfde.
“Sterling?”
“Ja.”
“Mijn vader?”
Adrian keek haar aan.
“Dat dacht je.”
De kamer leek plotseling kleiner te worden.
“Wat bedoelt u?”
Adrian ging zitten.
“Je vader stierf niet toen jij klein was.”
Jessi voelde haar hart bonzen.
“Dat is onmogelijk.”
“Dat is wat ze je wilden laten geloven.”
Ivan keek naar Adrian.
“Wie zijn ‘ze’?”
Adrian wees naar de cassette.
“Daar staat het antwoord.”
Rachel pakte de cassette op.
“Hebben we iets om hem af te spelen?”
Adrian knikte.
“Boven.”
Ze gingen naar een kleine kamer.
Op een oude tafel stond een cassetterecorder.
Adrian stopte de cassette erin.
Een klik.
Daarna ruis.
Toen een mannenstem.
Jessi kende die stem niet.
Maar Adrian wel.
Hij sloot zijn ogen.
“Luister goed.”
De opname begon.
“Als iemand deze opname ooit vindt, betekent dat dat het plan is mislukt.”
Een korte stilte.
“Jessi mag nooit weten wie haar vader werkelijk was.”
Jessi greep Ivans hand.
De stem ging verder.
“Ze mag ook nooit weten dat haar allergie geen ongeluk was.”
Jessi hield haar adem in.
Ivan keek naar haar.
De opname kraakte.
Toen hoorde ze een tweede stem.
Een stem die ze onmiddellijk herkende.
Luca.
“En als ze te veel ontdekt?”
De eerste man antwoordde:
“Dan doen we wat we twintig jaar geleden hadden moeten doen.”
De opname stopte.
Niemand bewoog.
Jessi keek naar Adrian.
“Wie was de eerste man?”
Adrian keek haar recht aan.
Zijn ogen vulden zich met tranen.
“Je vader.”
Jessi schudde langzaam haar hoofd.
“Mijn vader is dood.”
Adrian fluisterde:
“Dat is de leugen.”
Op dat moment klonk er buiten een harde knal.
Rachel stond onmiddellijk op.
“Blijf binnen!”
Ivan liep naar het raam.
Op straat stond de donkere sedan.
Dezelfde auto.
De achterdeur ging open.
Een man stapte uit.
Hij keek recht naar het huis.
Adrian begon te trillen.
“Hij heeft ons gevonden.”
Jessi keek naar hem.
“Wie?”
Adrian fluisterde slechts drie woorden:
“Thomas Sterling.”
