DEEL 5 — HET GEHEIM VAN TWINTIG JAAR
De oude apotheek stond al jaren leeg.
Het gebouw was bijna volledig verlaten.
Gebroken ramen.
Afbladderende verf.
Een vervaagd bord boven de ingang.
VANCE PHARMACY.
Rachel duwde de deur open.
Ivan volgde haar.
De lucht rook naar stof en vocht.
“Waar begonnen ze?” vroeg Rachel.
Ivan keek om zich heen.
“Luca's vader had zijn kantoor achterin.”
Ze liepen door een lange gang.
Achter een oude toonbank vonden ze een metalen deur.
De sleutel uit de rode doos paste.
Klik.
De deur ging open.
Binnen stond een kleine kamer.
Aan de muur hingen oude foto's.
Luca.
Jessi.
Ivan.
En een meisje.
Elena.
Rachel pakte een foto.
“Ze was ongeveer acht.”
Ivan knikte.
“Dat moet haar zijn.”
Op een bureau lag een cassettebandje.
Daaronder stond:
Voor Ivan.
Ivan voelde zijn hart bonzen.
Hij zette de oude recorder aan.
Een stem klonk.
De stem van Luca's vader.
“Als je dit hoort, betekent het dat ik dood ben.”
Ivan keek naar Rachel.
De opname ging verder.
“Ik heb mijn zoon jarenlang beschermd. Maar ik heb een fout gemaakt.”
Een klik.
“Luca heeft geld gestolen uit mijn bedrijf.”
Ivan fronste.
“Maar het ergste is niet het geld.”
De stem werd zachter.
“Hij heeft Elena meegenomen.”
Rachel keek geschokt.
“Waarom?”
“Om haar moeder te dwingen haar aandelen af te staan.”
Ivan voelde een brok in zijn keel.
De opname onthulde alles.
Elena's moeder had aandelen geërfd.
Luca wilde ze.
Hij had Elena laten verdwijnen en dreigde haar moeder met het idee dat haar dochter nooit meer terug zou komen.
Maar Jessi ontdekte de waarheid.
Ze confronteerde Luca.
Toen besloot ze Elena te helpen.
“Waarom wist ik hier niets van?” vroeg Ivan.
Rachel keek hem aan.
“Omdat iemand wilde dat je het niet wist.”
Op dat moment hoorde Ivan een geluid achter zich.
Een deur.
Ze draaiden zich om.
Michael Reed stond in de gang.
Hij hield zijn handen omhoog.
“Ik wil niet vechten.”
Rachel richtte haar wapen.
“Op je knieën.”
Reed gehoorzaamde.
“Waar is Luca?”
“Ik weet het niet.”
“Leugen.”
“Ik zweer het.”
Ivan stapte naar voren.
“Waarom hielp je hem?”
Reed keek naar hem.
“Ik hielp Jessi.”
“Je nam haar dossier mee.”
“Om haar te beschermen.”
Ivan schudde zijn hoofd.
“Je maakte het alleen maar erger.”
Reed keek naar de vloer.
“Luca heeft mij jarenlang gechanteerd.”
“Waarmee?”
“Mijn zoon.”
Rachel keek hem aan.
“Wat heeft hij met je zoon te maken?”
“Hij betaalde zijn medische behandelingen. Toen ik wilde stoppen, dreigde hij alles stop te zetten.”
Ivan zweeg.
“Maar ik heb nooit iemand willen vermoorden.”
“Wie heeft dan het pleistertje aangebracht?”
Reed keek op.
“Ik weet het niet.”
“Je moet het weten.”
Reed schudde zijn hoofd.
“Er was maar één persoon die toegang had tot het medicijn.”
Ivan dacht onmiddellijk aan Luca.
Maar Reed zei:
“Niet Luca.”
“Wie dan?”
Reed keek hem recht aan.
“Jessi.”
Ivan verstijfde.
“Wat?”
“Jessi had zelf toegang tot de voorraad.”
Rachel fronste.
“Waarom zou ze zichzelf vergiftigen?”
Reed antwoordde:
“Omdat ze wist dat niemand haar zou geloven.”
Ivan voelde zich duizelig.
“Ze heeft zichzelf dit aangedaan?”
“Nee.”
Reed schudde zijn hoofd.
“Ze gebruikte het pleistertje als bewijs.”
Ivan keek hem aan.
“Welk bewijs?”
“Ze wist dat Luca haar zou proberen te vermoorden. Dus ze wilde dat jij het middel zou vinden.”
“Maar waarom?”
“Omdat jij de enige persoon was die hij niet kon omkopen.”
Plotseling ging Ivans telefoon.
Een bericht.
Een foto.
Jessi lag in haar ziekenhuisbed.
Een man stond naast haar.
Luca.
Onder de foto stond:
Kom alleen.
Rachel pakte zijn arm.
“Je gaat nergens alleen heen.”
Ivan keek naar haar.
“Als ik niet ga, sterft ze.”
“En als je wel gaat?”
Hij keek naar de foto.
“Dan weet ik misschien eindelijk de waarheid.”
Maar voordat hij kon vertrekken, kwam er een tweede bericht.
Neem de rode doos mee.
Ivan keek naar Rachel.
“Hij weet dat we hem hebben.”
Rachel knikte.
“Dan is het een val.”
Ivan antwoordde:
“Dat weet ik.”
Hij pakte de doos.
En liep naar buiten.
