DEEL 7 — HET GEHEIM DAT NOG NIET VOORBIJ WAS
Drie maanden waren verstreken sinds Luca Vance was gearresteerd.
Voor de buitenwereld was het verhaal voorbij.
De politie had het huis doorzocht. De opnames waren onderzocht. De documenten waren veiliggesteld. Michael Reed had een volledige verklaring afgelegd en Luca had inmiddels meerdere ernstige aanklachten tegen zich.
De waarheid over Elena was eindelijk bekend.
Ze leefde.
Ze had nooit bestaan op papier.
Twintig jaar lang had Luca ervoor gezorgd dat iedereen geloofde dat Elena dood was.
Maar voor Jessi voelde het verhaal nog altijd niet afgesloten.
Op een koude ochtend zat ze aan de keukentafel.
Voor haar lag een kleine bruine envelop.
Geen afzender.
Geen postzegel.
Alleen haar naam.
JESSI.
Ze staarde er minutenlang naar.
Toen kwam Ivan binnen.
“Je bent al wakker?”
Jessi antwoordde niet.
Ivan zag de envelop.
“Wat is dat?”
“Ik weet het niet.”
Hij liep naar haar toe.
“Heb je hem opengemaakt?”
“Nog niet.”
Ivan ging tegenover haar zitten.
“Wil je dat ik erbij blijf?”
Jessi knikte.
Ze scheurde de envelop langzaam open.
Binnenin zat slechts één vel papier.
Er stonden maar zes woorden op.
JE HEBT NOG NIET ALLES GEZIEN.
Daaronder stond een adres.
Jessi voelde haar handen koud worden.
Ivan pakte het papier.
“Dit kan van Luca zijn.”
“Luca zit vast.”
“Hij kan iemand anders hebben gestuurd.”
Jessi keek hem aan.
“Denk je dat hij nog iemand heeft?”
Ivan antwoordde niet.
Dat was genoeg.
Een uur later stonden ze voor een klein opslaggebouw aan de rand van de stad.
Rachel stond al op hen te wachten.
Ze had een dossier onder haar arm.
“Ik heb het adres gecontroleerd,” zei ze.
“En?”
“Het gebouw staat op naam van een bedrijf dat twaalf jaar geleden is opgeheven.”
Jessi keek naar de metalen deur.
“Wie was de eigenaar?”
Rachel aarzelde.
“Michael Reed.”
Ivan fronste.
“Michael?”
Rachel knikte.
“Maar er is iets vreemds.”
Ze sloeg het dossier open.
“Het bedrijf werd opgericht twee weken nadat Elena officieel dood werd verklaard.”
Jessi keek naar Ivan.
“Dus dit was al die tijd van Michael?”
“Waarschijnlijk,” zei Rachel.
Ze opende de deur.
Binnen hing een muffe geur.
Er stonden tientallen dozen.
Sommige waren bedekt met stof.
Andere leken recent geopend.
Rachel scheen met haar zaklamp over de ruimte.
“Hier.”
Achterin stond een metalen kast.
Op de deur zat een klein rood merkteken.
Jessi liep ernaartoe.
Ze herkende het onmiddellijk.
“Dat teken…”
Ivan keek haar aan.
“Ken je het?”
“Ja.”
“Waarvan?”
Jessi slikte.
“Van het ziekenhuis.”
Ivan verstijfde.
“Welk ziekenhuis?”
“Het ziekenhuis waar ik twintig jaar geleden werd behandeld.”
Rachel keek haar scherp aan.
“Waarom zou datzelfde teken hier staan?”
Jessi wist het niet.
Ze opende de kast.
Binnen lagen tientallen medische dossiers.
Oude foto's.
Rekeningen.
Paspoorten.
En één map met haar naam.
JESSI STERLING — MEDISCH DOSSIER.
Haar hart sloeg over.
Ivan pakte de map voorzichtig.
“Dit hoort niet hier te zijn.”
Rachel bladerde door de eerste pagina's.
Toen stopte ze.
“Dit is onmogelijk.”
“Wat?”
Ze wees naar een datum.
“Dit dossier is opgesteld drie dagen vóór Jessi haar eerste allergische aanval kreeg.”
Jessi keek haar aan.
“Wat betekent dat?”
Rachel keek naar Ivan.
“Dat iemand haar medische gegevens al kende voordat het gebeurde.”
De kamer werd stil.
Ivan voelde opnieuw diezelfde woede als maanden geleden.
“Luca wist dus niet alleen van haar allergie.”
Rachel schudde haar hoofd.
“Hij had toegang tot haar volledige medische geschiedenis.”
Jessi liep naar een andere doos.
Ze opende hem.
Daarin lagen foto's.
Van haar.
Van Ivan.
Van hun huis.
Van het ziekenhuis.
Sommige foto's waren meer dan twintig jaar oud.
Maar één foto trok onmiddellijk haar aandacht.
Elena.
Jong.
Levend.
En naast haar stond een man die Jessi nog nooit eerder had gezien.
Op de achterkant stond een datum.
17 JUNI, TWINTIG JAAR GELEDEN.
Jessi draaide de foto om.
Onder de datum stond een naam.
DR. ADRIAN VALE.
Ivan keek naar de foto.
“Ken jij hem?”
Jessi schudde haar hoofd.
“Nee.”
Rachel pakte haar telefoon.
“Ik ga die naam controleren.”
Een paar seconden later veranderde haar gezicht.
“Wat?”
“Adrian Vale bestaat.”
“Wie is hij?”
Rachel keek op.
“Een voormalige arts.”
“Waar werkte hij?”
Rachel antwoordde langzaam.
“Bij hetzelfde ziekenhuis waar jij twintig jaar geleden werd behandeld.”
Jessi voelde haar maag samentrekken.
“Is hij nog in leven?”
Rachel keek opnieuw naar haar scherm.
“Ja.”
Ivan keek naar Jessi.
“Dan gaan we hem bezoeken.”
Maar voordat iemand kon bewegen, ging Ivans telefoon.
Een onbekend nummer.
Hij nam op.
“Hallo?”
Er kwam geen antwoord.
Alleen ademhaling.
Toen een mannenstem.
“Dokter Sterling.”
Ivan verstijfde.
“Wie bent u?”
De stem lachte zacht.
“Je had die foto nooit moeten vinden.”
De verbinding werd verbroken.
Jessi keek hem aan.
“Wie was het?”
Ivan keek naar de telefoon.
“Ik weet het niet.”
Rachel keek naar de foto.
“Maar hij weet dat we hier zijn.”
Jessi pakte de foto stevig vast.
Voor het eerst sinds Luca's arrestatie voelde ze geen opluchting.
Alleen angst.
Want misschien was Luca nooit de persoon die achter alles zat.
Misschien was hij slechts één onderdeel van iets veel groters.
En misschien…
was het geheim dat twintig jaar geleden begon nog altijd niet voorbij.
