DEEL 2 — DE DRIE WOORDEN
De hartmonitor begon plotseling sneller te piepen.
Piep.
Piep.
Piep.
Ivan stond onmiddellijk naast Jessi's bed.
“Jessi, kijk naar mij.”
Haar ogen gingen langzaam open.
Ze keek hem aan alsof ze hem probeerde te herkennen.
Toen verscheen er angst in haar blik.
Niet de angst van iemand die wakker werd in een ziekenhuis.
Het was de angst van iemand die wist dat iemand haar probeerde te doden.
“Ivan…”
“Ik ben hier.”
Haar vingers grepen zwak zijn hand.
“Luca…”
Ivan voelde zijn maag samentrekken.
“Wat is er met Luca?”
Jessi slikte moeizaam.
“Híj wist het.”
Rachel stond aan de andere kant van het bed.
“Wat wist hij?”
Jessi keek naar haar.
Maar voordat ze antwoord kon geven, begon haar lichaam opnieuw te trillen.
“Dokter!”
Brenda kwam aangesneld.
“De bloeddruk daalt!”
Ivan keek naar de monitor.
“Adrenaline. Nu.”
Rachel moest achteruit stappen terwijl het medische team opnieuw rond Jessi samenkwam.
Na enkele minuten stabiliseerde haar hartslag.
Ivan keek naar Rachel.
“Ze is nog niet sterk genoeg.”
Rachel knikte.
“Maar ze heeft genoeg gezegd.”
Ze verlieten samen de kamer.
Op de gang zei Rachel:
“Als haar echtgenoot wist van die allergie, hebben we een motief nodig.”
Ivan keek haar aan.
“Dat zal moeilijk worden.”
“Waarom?”
“Omdat Luca en Jessi al bijna dertig jaar getrouwd zijn.”
Rachel zweeg.
“En omdat Luca altijd degene was die iedereen hielp.”
Ivan keek naar het verzegelde pleistertje.
“Dat is precies het probleem.”
Rachel nam haar telefoon.
“Ik laat het laboratorium onderzoeken wat er precies in zit.”
“Doe dat.”
“En ik wil toegang tot Jessi's medische dossier.”
Ivan knikte.
“Je krijgt het.”
Op dat moment ging zijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Hij nam op.
“Dokter Sterling.”
Een mannenstem antwoordde.
“U kent mij niet.”
“Wie bent u?”
“Iemand die wil voorkomen dat Jessi sterft.”
Ivan verstijfde.
Rachel keek onmiddellijk op.
“Waar heb je het over?”
“Vraag haar naar de rode doos.”
De verbinding werd verbroken.
Ivan staarde naar zijn telefoon.
“Wat zei hij?” vroeg Rachel.
“Rode doos.”
Rachel fronste.
“Welke rode doos?”
“Ik weet het niet.”
Maar diep vanbinnen wist Ivan dat dit geen willekeurig telefoontje was.
Hij liep terug naar Jessi's kamer.
Ze sliep.
Op het tafeltje naast haar bed lag haar handtas.
Ivan pakte hem op.
Hij kende Jessi al zijn hele leven.
Hij wist dat ze altijd alles ordelijk bewaarde.
Medicijnen.
Portemonnee.
Sleutels.
Papieren.
Maar toen hij de tas opendeed, vond hij niets bijzonders.
Tot hij onderin een klein rood leren doosje zag.
Zijn adem stokte.
Hij haalde het eruit.
“Rachel.”
Ze kwam dichterbij.
Op de bovenkant stond slechts één letter.
L.
Rachel keek hem aan.
“Luca?”
Ivan schudde zijn hoofd.
“Ik weet het niet.”
Ze opende de doos niet.
“Dit kan bewijs zijn.”
Ivan keek naar de rode doos.
“Dan laten we hem verzegelen.”
Maar precies op dat moment werd er achter hen een stem gehoord.
“Dat zou ik niet doen.”
Ze draaiden zich om.
Luca stond in de deuropening.
Niemand had hem horen aankomen.
Zijn gezicht was rustig.
Bijna te rustig.
“Waarom niet?” vroeg Rachel.
Luca keek naar het doosje.
“Omdat dat van mijn vrouw is.”
Rachel stapte naar voren.
“En wat zit erin?”
Luca glimlachte.
“Iets wat haar leven kan veranderen.”
Ivan voelde een koude rilling over zijn rug.
“Hoe weet je dat?”
Luca keek hem recht aan.
“Omdat Jessi en ik al maanden ruzie hadden.”
“Waarover?”
Luca antwoordde niet.
Rachel pakte haar notitieboek.
“Mijnheer Vance, vanaf dit moment wil ik dat u nergens meer alleen komt.”
Luca lachte zacht.
“Rechercheur, denkt u werkelijk dat ik mijn eigen vrouw iets heb aangedaan?”
Rachel keek hem strak aan.
“Nee.”
Een korte stilte.
“Ik denk dat iemand dat heeft geprobeerd.”
Luca's glimlach verdween.
Toen keek hij naar Ivan.
En heel zacht zei hij:
“Je had haar gewoon moeten laten sterven.”
Ivan verstijfde.
Rachel trok onmiddellijk haar wapen.
“Wat zei u?”
Luca knipperde.
“Ik zei dat je haar niet had moeten laten schrikken.”
Maar Ivan wist wat hij had gehoord.
En voor het eerst in veertig jaar keek hij niet meer naar Luca als zijn beste vriend.
Hij keek naar hem als een verdachte.
