DEEL 4 — DE MAN IN DE GANG
“Niemand verlaat deze afdeling!”
Rachel rende de gang op.
Ivan volgde haar.
Aan het einde van de gang verdween een man achter een branddeur.
“Daar!”
Rachel zette de achtervolging in.
Ivan bleef bij Jessi.
Haar monitor werkte opnieuw.
Brenda was bezig haar zuurstofmasker goed te plaatsen.
“Ze leeft.”
Ivan ademde opgelucht uit.
“Wie heeft haar dossier meegenomen?”
Brenda schudde haar hoofd.
“Ik weet het niet.”
Ivan keek naar de deur.
“Wie had toegang tot deze kamer?”
“Artsen. Verpleegkundigen. Administratie.”
Hij keek naar het lege dossierkastje.
Toen zag hij iets op de vloer.
Een klein metalen voorwerp.
Een badgeclip.
Hij pakte hem op.
Er stond een naam op.
Dr. Michael Reed.
Ivan voelde zijn hart zakken.
Michael Reed was geen onbekende.
Hij was hoofd van de afdeling interne geneeskunde.
En hij was al vijftien jaar een van Ivans beste collega's.
Rachel kwam terug.
“Hij is ontsnapt.”
Ivan liet de badgeclip zien.
Rachel keek ernaar.
“Van Reed?”
“Ja.”
“Waar is hij?”
“Geen idee.”
Rachel pakte haar telefoon.
“Laat zijn auto zoeken.”
Binnen twintig minuten vonden agenten Reeds auto op de parkeerplaats.
Maar Reed zelf was verdwenen.
In de auto lag niets.
Geen telefoon.
Geen laptop.
Geen documenten.
Alleen een lege koffiebeker.
Rachel keek naar Ivan.
“Dit wordt groter dan ik dacht.”
Ivan knikte.
“Jessi zei dat hij Luca hielp.”
“Dan moeten we Luca confronteren.”
Ze gingen naar de verhoorkamer.
Luca zat daar rustig te wachten.
Toen hij Ivan zag, glimlachte hij.
“Je hebt eindelijk begrepen dat dit niet over Jessi gaat.”
Ivan keek hem woedend aan.
“Waar is Michael Reed?”
Luca's gezicht veranderde nauwelijks.
“Wie?”
“Speel geen spelletjes.”
“Ik speel geen spelletjes.”
Rachel legde een foto op tafel.
“Dr. Reed is verdwenen. Zijn badge werd gevonden in Jessi's kamer.”
Luca keek naar de foto.
Toen glimlachte hij.
“Jullie zoeken de verkeerde man.”
“Wie moeten we zoeken?”
Luca boog iets naar voren.
“De persoon die Jessi twintig jaar geleden hielp.”
Ivan keek hem aan.
“Wie?”
“Jij.”
De kamer werd stil.
Rachel keek tussen hen heen.
“Wat bedoel je?”
Luca keek naar Ivan.
“Vraag hem wat er die nacht gebeurde.”
Ivan voelde een koude rilling.
“Welke nacht?”
“De nacht dat Elena verdween.”
Ivan sloot zijn ogen.
Een herinnering kwam terug.
Een oude zomer.
Een ziekenhuis.
Een auto.
Jessi die huilde.
Luca die zei dat ze moesten zwijgen.
En een meisje van ongeveer acht jaar oud.
Ivan opende zijn ogen.
“Ze was niet dood.”
Luca glimlachte.
“Eindelijk.”
Rachel stond op.
“Waar is Elena?”
Luca zei niets.
“Waar is ze?”
Hij keek naar Ivan.
“Dat is de vraag die Jessi al twintig jaar probeert te beantwoorden.”
Rachel sloeg met haar hand op tafel.
“Luca!”
Maar Luca bleef rustig.
“Jullie denken dat ik Jessi wilde vermoorden.”
Ivan antwoordde:
“Dat deed je.”
Luca schudde zijn hoofd.
“Nee.”
Hij wees naar de deur.
“Maar iemand anders wilde dat.”
“Wie?”
Luca fluisterde:
“Degene die Elena al die jaren heeft verborgen.”
Op dat moment ging Ivans telefoon.
Een onbekend nummer.
Hij nam op.
Een jonge vrouwenstem zei:
“Dokter Sterling?”
“Wie bent u?”
“Ik heet Elena.”
Ivan kon niet ademen.
Rachel keek hem aan.
De stem ging verder.
“U kent mij niet.”
Ivan fluisterde:
“Waar bent u?”
“Ik ben dichterbij dan u denkt.”
“Wie heeft u verstopt?”
Een korte stilte.
Toen antwoordde ze:
“Mijn eigen moeder.”
Ivan voelde zijn benen slap worden.
“Jessi?”
“Nee.”
“Wie dan?”
De verbinding werd verbroken.
Rachel pakte onmiddellijk haar jas.
“We gaan.”
“Waarheen?”
“Waar dit allemaal begon.”
“De oude apotheek?”
Rachel knikte.
Maar voordat ze konden vertrekken, kwam er een agent binnenrennen.
“Rechercheur!”
“Wat?”
“Luca Vance is verdwenen.”
Rachel keek naar de lege stoel.
Ivan voelde een ijzige angst.
Want op de tafel lag nog één ding.
Een handgeschreven briefje.
Jullie hebben zes uur. Daarna sterft Jessi.
