DEEL 3 — DE RODE DOOS
De rode doos werd naar het forensisch laboratorium gebracht.
Niemand mocht hem aanraken zonder handschoenen.
Rachel liet het ziekenhuis beveiligen en stelde twee agenten aan bij de ingang van de intensive care.
Luca Vance werd gevraagd mee te gaan voor verhoor.
Hij protesteerde nauwelijks.
Dat maakte Ivan nerveus.
Een onschuldige man zou schreeuwen.
Een onschuldige echtgenoot zou willen weten hoe het met zijn vrouw ging.
Luca deed niets van dat alles.
Hij liep rustig mee.
Alsof hij al wist wat er zou gebeuren.
Drie uur later kwam Rachel Ivans kantoor binnen.
Ze had een map in haar hand.
“Je moet dit zien.”
Ivan stond op.
“Wat hebben jullie gevonden?”
Rachel legde foto's op tafel.
In de rode doos zaten drie dingen.
Een oude sleutel.
Een USB-stick.
En een foto.
Ivan pakte de foto op.
Hij herkende onmiddellijk de drie personen.
Hijzelf.
Luca.
En Jessi.
Ze waren negentien.
De foto was genomen op een zomeravond, achter de apotheek van Luca's vader.
Maar op de achterkant stond iets geschreven.
Als iemand ooit probeert de waarheid te begraven, zoek dan waar we begonnen.
Ivan keek naar Rachel.
“Wat betekent dit?”
“Dat weten we nog niet.”
“En de USB-stick?”
“Versleuteld.”
Ivan zuchtte.
“Kan de politie hem openen?”
“Onze digitale rechercheurs zijn ermee bezig.”
Op dat moment ging de deur open.
Brenda kwam binnen.
“Dokter Sterling?”
“Ja?”
“Jessi is weer wakker.”
Ivan liep onmiddellijk naar haar kamer.
Deze keer was ze helderder.
Haar ademhaling was nog zwak, maar haar ogen waren scherp.
Ivan ging naast haar zitten.
“Je bent veilig.”
Jessi keek hem aan.
“Ben ik dat?”
Ivan zweeg.
Ze begreep het antwoord.
“Luca?”
“Hij wordt ondervraagd.”
Jessi sloot haar ogen.
“Ik wist dat hij het zou doen.”
Ivan voelde zijn keel dichtknijpen.
“Waarom?”
Ze keek naar hem.
“Omdat hij dacht dat ik hem zou verraden.”
“Waarover?”
Jessi draaide haar hoofd naar het raam.
“Twintig jaar geleden hebben Luca en ik een geheim bewaard.”
“Welk geheim?”
“Een meisje.”
Ivan fronste.
“Een meisje?”
Jessi knikte.
“Ze heette Elena.”
Ivan probeerde zich de naam te herinneren.
Niets.
“Wie was ze?”
“De dochter van iemand die Luca kende.”
“Waarom moest ze verborgen worden?”
Jessi's ogen vulden zich met tranen.
“Omdat haar vader dood was.”
“Wie was haar vader?”
Jessi fluisterde:
“Luca's vader.”
Ivan verstijfde.
“Wat?”
“Hij had een tweede familie.”
Rachel kwam dichterbij.
“En wat heeft dat met jou te maken?”
Jessi keek haar aan.
“Alles.”
Ze vertelde dat Luca's vader jarenlang geld had weggesluisd uit zijn bedrijf.
Toen hij stierf, ontdekten Luca en Jessi dat een groot deel van het vermogen niet aan Luca toebehoorde.
Het geld was bedoeld voor Elena.
Maar Luca had het geld nooit overgedragen.
“In plaats daarvan bouwde hij zijn apotheken ermee.”
Ivan voelde zich misselijk.
“Hoeveel?”
“Miljoenen.”
Rachel schreef alles op.
“Waarom heb je hem nooit aangegeven?”
Jessi keek naar haar handen.
“Omdat Luca me beloofde dat hij het geld zou teruggeven.”
“En deed hij dat?”
“Nee.”
“Dus je wilde hem aangeven?”
Jessi knikte.
“Vorige week heb ik hem verteld dat ik naar de politie zou gaan.”
Ivan keek haar aan.
“Daarom wilde hij je dood.”
Jessi antwoordde niet.
Dat was genoeg.
Plotseling begon de monitor te piepen.
Brenda kwam binnenrennen.
“Jessi, probeer rustig te blijven.”
Maar Jessi greep Ivans pols.
“De USB…”
“Wat ermee?”
“Niet openen.”
Ivan keek haar verbaasd aan.
“Waarom?”
“Omdat Luca niet de enige is.”
Rachel verstijfde.
“Wie nog meer?”
Jessi keek naar de deur.
Haar gezicht werd lijkbleek.
“De persoon die hem helpt…”
Ze stopte.
“Hij werkt hier.”
Rachel trok haar wenkbrauwen op.
“Hier?”
Jessi knikte.
“Een arts.”
Ivan voelde zijn hartslag versnellen.
“Wie?”
Jessi keek recht naar hem.
En fluisterde:
“Iemand die jij vertrouwt.”
Op dat moment ging het licht in de kamer uit.
De monitor viel stil.
Een seconde later klonk er een noodalarm door de hele afdeling.
Rachel trok haar zaklamp.
Ivan stond op.
En in het donker hoorde hij iemand de kamer verlaten.
Een deur sloeg dicht.
Toen gingen de noodlichten aan.
Jessi was alleen.
Maar haar medische dossier was verdwenen.
