DEEL 6 — DE NAAM DIE ALLES VERANDERDE
Sophie rende naar de vrouw toe.
“Mama!”
De vrouw knielde onmiddellijk neer en sloeg haar armen om haar heen.
Ik bleef staan.
Ik kon nauwelijks ademen.
Zes jaar.
Zes jaar lang had iedereen gedacht dat Nora verdwenen was.
Maar ze stond hier.
Levend.
Magerder dan op de foto's.
Bleker.
Maar onmiskenbaar dezelfde vrouw.
Nora keek over Sophies schouder naar mij.
“Jij bent Helen.”
Ik knikte langzaam.
“Hoe weet je mijn naam?”
“Omdat ik je al weken volg.”
Mijn maag draaide om.
“Volgt?”
“Niet zoals je denkt.”
Ze keek naar de man achter mij.
“Hij is degene voor wie je moet oppassen.”
De man glimlachte.
“Je bent nog steeds goed in mensen tegen elkaar opzetten, Nora.”
Nora verstijfde.
Sophie keek naar hem.
“Wie is hij?”
Nora antwoordde niet.
Ik deed een stap naar voren.
“U noemde haar Anna.”
De man keek me aan.
“Dat was haar naam voordat ze Nora werd.”
Ik keek naar Nora.
“Is dat waar?”
Ze sloot haar ogen.
“Ja.”
Sophie begreep er niets van.
“Waarom heet je Nora?”
Nora pakte haar hand.
“Omdat ik moest verdwijnen.”
“Voor wie?”
Nora keek naar de man.
“Voor hem.”
De man lachte zacht.
“Je weet dat dat niet het hele verhaal is.”
Nora keek hem woedend aan.
“Zwijg.”
“Je dochter verdient de waarheid.”
“Niet van jou.”
Hij keek naar mij.
“Dan vertel jij het haar.”
Ik voelde dat er iets niet klopte.
“Wie bent u?”
Hij haalde diep adem.
“Mijn naam is Richard Mercer.”
Ik verstijfde.
“Mercer?”
Hij knikte.
“Daniel Mercer was mijn broer.”
Alles viel op zijn plaats.
Of ik dacht dat het zo was.
“De politie zei dat Daniel drie jaar geleden is overleden.”
“Dat klopt.”
“Maar waarom doet iedereen alsof u hem bent?”
Richard glimlachte.
“Omdat Daniel nooit alleen werkte.”
Nora pakte Sophies hand steviger vast.
“Richard was degene die het geld ontdekte.”
Ik keek naar haar.
“Welk geld?”
“Het geld dat Daniel had gestolen.”
“Miljoenen?”
“Veel meer dan dat.”
Richard schudde zijn hoofd.
“Daniel stal het geld niet.”
Nora keek hem scherp aan.
“Niet nu.”
“Je moet het weten.”
“Ze is er nog niet klaar voor.”
“Ze is al midden in dit verhaal.”
Hij wees naar mij.
“En jij ook.”
Ik voelde mijn hartslag in mijn keel.
“Wat bedoelt u?”
Richard liep langzaam naar de muur.
Hij haalde een kleine zwarte map uit een verborgen nis.
“Dit is waarom Daniel jullie al die jaren in de gaten hield.”
Hij gooide de map naar mij.
Ik ving hem op.
Op de voorkant stond een naam.
HELEN CARTER.
Mijn adem stokte.
“Nee…”
Ik opende de map.
De eerste pagina bevatte mijn geboortedatum.
Mijn adres.
Mijn school.
Mijn familie.
Alles.
Maar onderaan stond een zin die ik niet begreep.
DOELWIT 4 — NIET INFORMEREN TOT FASE DRIE.
Ik keek naar Richard.
“Waarom staat mijn naam hierin?”
Hij antwoordde niet.
Nora wel.
“Omdat jij niet toevallig op die school bent gaan werken.”
Ik keek haar aan.
“Wat?”
“Martin heeft je daarheen gehaald.”
“Martin?”
“Hij wist wie je was.”
Mijn handen begonnen te trillen.
“Wie ben ik dan?”
Nora keek naar Sophie.
“Dat is de vraag die je al jaren had moeten stellen.”
Richard kwam dichterbij.
“Je vader was geen gewone zakenman.”
Ik bladerde verder.
Een oude foto viel uit de map.
Ik raapte hem op.
Er stonden drie mannen op.
Mijn vader.
Daniel.
En een derde man.
Ik herkende hem onmiddellijk.
Martin.
Maar op de achterkant stond een datum die onmogelijk was.
1998.
Martin zag er op de foto precies hetzelfde uit als nu.
Ik keek naar Nora.
“Hoe kan dat?”
Ze antwoordde zacht:
“Omdat Martin niet zijn echte naam is.”
Plotseling hoorden we boven ons een harde knal.
Sophie gilde.
Richard draaide zich om.
“Ze zijn binnen.”
“Wie?”
“De mensen die de politie nooit heeft gevonden.”
Nora trok Sophie achter zich.
Richard pakte een pistool uit zijn jas.
Ik keek geschrokken naar hem.
“U zei dat u ons wilde beschermen.”
“Ik probeer dat ook.”
“Door met een wapen rond te lopen?”
“Door te zorgen dat jij en Sophie levend boven komen.”
Van boven klonken voetstappen.
Meerdere mensen.
Nora keek naar de uitgang.
“Er is nog een tunnel.”
“Waarheen?”
“Naar het oude magazijn.”
Richard schudde zijn hoofd.
“Die uitgang is afgesloten.”
“Niet meer.”
Ze liep naar een betonnen muur.
Ze drukte haar hand tegen een metalen plaat.
Een verborgen deur klikte open.
Ik staarde haar aan.
“Hoeveel geheimen heeft deze school?”
Nora keek me aan.
“Meer dan je wilt weten.”
We liepen de tunnel in.
Richard bleef achter.
“Ga.”
“En jij?”
“Ik houd ze tegen.”
Nora greep mijn arm.
“Hij komt mee.”
“Waarom?”
“Als Richard hier blijft, sterft er iemand.”
We renden verder.
De tunnel werd steeds smaller.
Sophie hield mijn hand vast.
Toen stopte ze plotseling.
“Juf Helen.”
“Wat?”
Ze wees naar de muur.
Daar stond een boodschap.
Met rode verf.
FASE DRIE IS BEGONNEN.
Nora werd lijkbleek.
“Dat kan niet.”
“Wat?”
Ze keek naar mij.
“Fase drie zou pas beginnen als jij de waarheid ontdekte.”
Ik voelde een koude rilling.
“Welke waarheid?”
Nora keek naar mijn gezicht.
“Dat jij niet degene bent die ze zoeken.”
Ze wees naar Sophie.
“Zij is het.”
Op datzelfde moment trilde mijn telefoon.
Een nieuw bericht.
Van Martin.
Breng Sophie onmiddellijk naar mij.
Daaronder verscheen een tweede bericht.
En vertrouw Nora niet.
Ik keek naar Nora.
Zij zag mijn gezicht veranderen.
“Wat heeft hij gestuurd?”
Ik liet haar het scherm zien.
Nora las het bericht.
Toen fluisterde ze:
“Hij weet dat ik hier ben.”
“Wie?”
Ze keek naar de donkere tunnel achter ons.
“Niet Martin.”
Haar stem brak.
“Degene die Martin al die jaren opdrachten gaf.”
Achter ons klonk een mannenstem.
“Jullie hoeven niet verder te zoeken.”
We draaiden ons om.
Martin stond aan het einde van de tunnel.
Maar deze keer was hij niet alleen.
Naast hem stond een vrouw.
Een vrouw die ik nog nooit had gezien.
Totdat Nora naar haar keek.
En fluisterde:
“Mijn zus.”
De vrouw glimlachte.
“Eindelijk zijn we weer allemaal bij elkaar.”
