DEEL 4 — DE VROUW DIE NOOIT VERDWENEN WAS
De woorden van Clara bleven tussen ons hangen.
“Als je doorgaat met vragen stellen, zal iemand sterven.”
Niemand bewoog.
Sophie zat achter mij.
Ik voelde haar kleine hand om mijn arm.
“Wie?” vroeg ik.
Clara antwoordde niet.
“Wie zal sterven?”
Ze keek naar de deur.
Alsof ze verwachtte dat iemand ieder moment binnen zou komen.
Toen liep ze naar Sophie.
Ik ging onmiddellijk tussen hen staan.
“Niet dichterbij.”
Clara stopte.
“Ik wil mijn dochter alleen beschermen.”
“Dan vertel mij de waarheid.”
Haar lip begon te trillen.
“U denkt dat ik haar pijn doe.”
“Dat heb ik niet gezegd.”
“Maar u denkt het.”
Ik keek naar Sophies armen.
Naar de blauwe plekken die ze steeds verborgen hield.
“Wat moet ik denken?”
Clara sloot haar ogen.
“De man die u zoekt is niet wie u denkt.”
“Wie is hij?”
Ze antwoordde:
“Mijn broer.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Nora's broer?”
“Nee.”
“Wie dan?”
Clara fluisterde:
“Daniel.”
Ik kende die naam.
Hij stond in het dossier van Martin.
Daniel Mercer.
De zakenpartner van Sophies vader.
De man die jaren geleden eigenaar was geweest van een deel van het oude industrieterrein.
“Waarom komt hij bij jullie thuis?”
“Hij wil iets.”
“Wat?”
“Een bewijsstuk.”
“Welk bewijsstuk?”
Clara keek naar Sophie.
“Dat weet ik niet.”
Ik zag aan haar gezicht dat ze loog.
Of beter gezegd...
dat ze bang was om de waarheid uit te spreken.
“Waar is Nora?”
Clara begon te huilen.
Sophie kwam achter mij vandaan.
“Mama?”
Clara keek haar dochter aan.
“Ik heb geprobeerd je te beschermen.”
Sophie schudde haar hoofd.
“U zei dat ik niet mocht tekenen.”
“Dat moest ik doen.”
“Waarom?”
“Omdat Daniel wist dat je vader je alles had verteld.”
Ik keek naar Clara.
“Wat had haar vader verteld?”
Ze haalde diep adem.
“Dat Nora nooit verdwenen was.”
De kamer werd stil.
“Wat bedoelt u?”
Clara veegde haar tranen weg.
“Zes jaar geleden ontdekte mijn man dat Daniel geld had gestolen.”
“Hoeveel?”
“Miljoenen.”
“En Nora?”
“Nora ontdekte het ook.”
“Dus?”
“Daniel bedreigde haar.”
“En toen?”
Clara keek naar Sophie.
“Mijn man hielp haar verdwijnen.”
“Waarom?”
“Om haar te beschermen.”
Ik voelde een koude rilling.
“Maar de politie dacht dat ze vermist was.”
“Dat was de bedoeling.”
“Waar is ze?”
Clara keek naar de grond.
“Ik weet het niet.”
“U weet het niet?”
“Niet meer.”
Ik geloofde haar niet.
Niet helemaal.
Maar voordat ik verder kon vragen, hoorde ik voetstappen in de gang.
Clara verstijfde.
Sophie begon te huilen.
De deur ging langzaam open.
Martin stond daar.
“Juf Helen, we moeten praten.”
Clara draaide zich naar hem om.
“U?”
Martin keek haar aan.
“Ga met Sophie naar mijn kantoor.”
Clara schudde haar hoofd.
“Het is te laat.”
“Wat is te laat?”
Ze keek naar mij.
“Hij weet dat u de tekening heeft.”
Mijn hart sloeg over.
“Welke tekening?”
De zwarte ramen.
Natuurlijk.
Martin sloot de deur.
“De politie is onderweg.”
Clara keek opgelucht.
Maar toen klonk er buiten een harde klap.
Iedereen schrok.
De lichten in de school gingen uit.
Een seconde later begon het noodalarm te loeien.
Kinderen riepen vanuit andere lokalen.
Martin liep naar de gang.
“Blijf hier!”
Hij rende weg.
Ik pakte Sophies hand.
“Kom.”
We liepen via de achterdeur naar buiten.
De lucht was koud.
De parkeerplaats stond vol auto's.
En aan de overkant...
stond een donkere wagen.
Dezelfde wagen die ik eerder voor mijn huis had gezien.
De motor draaide.
De bestuurder stapte uit.
Sophie kneep hard in mijn hand.
“Dat is hem.”
Ik keek naar de man.
Hij liep langzaam onze kant op.
Ik trok Sophie achter me.
“Blijf staan!”
De man stopte.
Toen glimlachte hij.
“Juf Helen.”
Hij kende mijn naam.
Ik voelde een koude rilling.
“Wie bent u?”
“U weet wie ik ben.”
“Blijf uit de buurt van dit kind.”
Hij lachte zacht.
“Dat kind weet meer dan u.”
“Ga weg.”
Hij keek naar Sophie.
“Sophie, waar is de tekening?”
Sophie begon te huilen.
Ik ging voor haar staan.
“U krijgt niets.”
Zijn glimlach verdween.
“Dan zal ik het anders vragen.”
Op dat moment kwamen er sirenes dichterbij.
De man keek naar de straat.
Daarna naar mij.
“Dit is nog niet voorbij.”
Hij liep terug naar zijn auto.
Binnen enkele seconden was hij verdwenen.
De politie arriveerde.
Ze namen mijn verklaring op.
Ze spraken met Clara.
Maar toen ik de agent vroeg of ze Daniel Mercer konden opsporen, keek hij me vreemd aan.
“Daniel Mercer?”
“Ja.”
Hij bladerde door zijn notitieboek.
“Mevrouw, Daniel Mercer is drie jaar geleden overleden.”
Ik staarde hem aan.
“Dat is onmogelijk.”
“Volgens de officiële gegevens wel.”
Ik keek naar Clara.
Haar gezicht was lijkbleek.
“Wie was die man dan?”
Clara antwoordde niet.
Later die avond bracht ik Sophie naar een veilige plek die door de school was geregeld.
Ik dacht dat ze eindelijk veilig was.
Maar rond elf uur kreeg ik een bericht.
Geen onbekend nummer deze keer.
Het kwam van Sophies telefoon.
Juf Helen, ik heb gelogen.
Daaronder stond:
Nora is niet verborgen onder ons huis.
Ik las verder.
Ze zit onder uw school.
Ik liet mijn telefoon bijna vallen.
Toen kwam het laatste bericht.
En ze wacht al zes jaar op iemand die haar vindt.
